Φέτος ο Πειραιάς θα έπρεπε να εορτάζει τα 180 χρόνια του…


Η φετινή χρονιά του 2015 σηματοδοτεί την συμπλήρωση των 180 ετών της πόλης μας από την γέννησή της (1835-2015). Εκατόν ογδόντα χρόνια ζωής δεν είναι και λίγα βέβαια, καθώς η ιστορία του Πειραιά ξαναζωντανεύει αμέσως μετά την Ελληνική Επανάσταση. 
Βλέπετε η ιστορία ήθελε στη θέση της αλλοτινής δόξας του Πειραιά της αρχαιότητας, να έχει απομείνει μόνο ένα κομμάτι χέρσας γης με πολλά έλη και με μοναδικούς κατοίκους του καλόγηρους του Μοναστηριού του Αγίου Σπυρίδωνα. 
Και η σύγχρονη πόλη του Πειραιά αναδύεται ως εκ θαύματος μέσα από το σκοτάδι της ιστορίας με γενέθλια ημερομηνία εκείνη της 23ης Δεκεμβρίου του 1835 που ουδέποτε εορτάστηκε στον Πειραιά ως έπρεπε, καθώς στην Ελλάδα συνηθίζουμε να γιορτάζουμε τους πολιούχους κάθε πόλης και όχι τις γενέθλιες ημερομηνίες των ίδιων των πόλεων. Την 23η ημέρα λοιπόν του μηνός Δεκεμβρίου του έτους 1835, μαζεύτηκαν τα μέλη του πρώτου Δημοτικού συμβουλίου της πόλης για να δώσουν τον όρκο τους μπροστά στον εφημέριο, του ερειπωμένου μοναστηριού! 
Έναν παρόμοιο όρκο είχαν δώσει λίγο καιρό πριν άλλοι Έλληνες, οι επαναστατημένοι όταν με τα πλοία «Ελλάς» και «Καρτερία» βομβάρδιζαν εκείνο το ίδιο σημείο για να το απαλλάξουν από τον Οθωμανό δυνάστη που το χρησιμοποιούσε ως κάστρο φύλαξης του μεγάλου λιμανιού. Πρώτος Δήμαρχος υπήρξε ο Υδραίος Κυριάκος Σερφιώτης, μια αληθινά ηρωική μορφή που κλήθηκε να επιτελέσει τον πιο δύσκολο ρόλο, να συγκροτήσει μια πόλη που απλά, δεν υπήρχε! 
Απουσία ακόμη και οικήματος για στέγαση αυτής της πρώτης δημοτικής αρχής, χρησιμοποιήθηκε το σπίτι ενός εκ των συμβούλων, του Εμμανουήλ Δεικτάκη! Έχει γραφτεί πολλές φορές ότι οι κάτοικοι του Πειραιά τότε ήταν μόλις 1011 αλλά ο αριθμός δεν είχε και τόση σημασία, όταν αυτοί οι λιγοστοί αγωνιστές σε αριθμό, επέδειξαν ψυχή λέοντα, όμοια σε μέγεθος με το μαρμάρινο λιοντάρι που μας πήρε ο Μοροζίνι το 1687 και που μετέφερε στην Βενετία όπου υπάρχει μέχρι σήμερα. 
Βλέπετε κάποιοι πίστεψαν πως κλέβοντας το σύμβολο μιας πόλης, θα αποκτούσαν με μαγικό τρόπο και την δύναμή της! Όμως το 1835 αν και το μαρμάρινο λιοντάρι έλειπε, άλλα 1011 λιοντάρια στάθηκαν στο ίδιο σημείο για να το αντικαταστήσουν. Αυτοί ήταν οι πρώτοι κάτοικοι του Πειραιά και η πόλη μας εκείνων τα χρωματοσώματα έχει κληρονομήσει. Γι΄ αυτό ίσως και έγινε η εμπορική, βιομηχανική, ναυτική και οικονομική πρωτεύουσα της Ελλάδας! 
Κι αν τον τίτλο της πρωτεύουσας μιας χώρας τον αποκτάς με νομοθετική απόφαση, τους άλλους τίτλους, τους πραγματικούς, εκείνους του εμπορίου, της ναυτιλίας, της βιοτεχνίας και βιομηχανίας τους κατακτάς στον στίβο του ανταγωνισμού. Και αυτό έκανε στην συνέχεια ο Πειραιάς, καθώς έκτοτε αποτέλεσε την ατμομηχανή της Ελληνικής Οικονομίας.  

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΤΟ PIREORAMA…