Το καταραμένο παιδί
του Honoré de Balzac
Θεατρική διασκευή l Απόδοση l Σκηνοθεσία:
Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας
Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15
ΘΕΑΤΡΟ ARROYO
Μεγάλου Αλεξάνδρου 128, Αθήνα (Μετρό Κεραμεικός)
Πρεμιέρα 19 Οκτωβρίου 2026
Υπό την αιγίδα του Γαλλικού Ινστιτούτου Ελλάδος
Μετά τον πρώτο άκρως επιτυχημένο κύκλο παραστάσεων, παρουσιάζεται για δεύτερη χρονιά επί σκηνής «Το καταραμένο παιδί», ένα από τα πιο ποιητικά έργα του Honoré de Balzac, σε διασκευή και σκηνοθεσία των Λάζαρου Βαρτάνη και Στέφανου Παπατρέχα. Μετά την σύγχρονη ελληνική δραματουργία («Spa-σε κατάρα», «Ονόριο, τα ανομήματα ενός εγκληματία», «Φροσύνη» και «Πασού»), το σκηνοθετικό δίδυμο καταπιάνεται με την παγκόσμια λογοτεχνία, διασκευάζοντας για το θέατρο έναν από τους πιο σημαντικούς μυθιστοριογράφους όλων των εποχών. Η παράσταση θα κάνει πρεμιέρα στις 19 Οκτωβρίου 2026 στο Θέατρο Arroyo, όπου θα παίζεται κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15.
Λίγα λόγια για το έργο:
Λίγο μετά τον Μεσαίωνα, μέσα στη δίνη των Θρησκευτικών Πολέμων της Γαλλίας, ο τρομερός κόμης ντ’ Ερουβίλ παντρεύεται την Ιωάννα. Επτά μήνες μετά τον γάμο τους, με τη βοήθεια του γιατρού Μποβουλουάρ, θα γεννηθεί ο Ετιέν. Ο κόμης, αμφισβητώντας την τιμιότητα της γυναίκας του και με βαθιά απέχθεια για το αδύναμο βρέφος, καταριέται το παιδί του, διατάζοντας την Ιωάννα να το μεγαλώσει μακριά από εκείνον, στον περίβολο του πύργου του. Ο πρόωρος θάνατος της γυναίκας του, αλλά και του δεύτερου γιου του, θα τον αναγκάσει να στραφεί στον Ετιέν ως τελευταία ελπίδα να διαιωνιστεί το όνομα του οίκου του. Η μοίρα όμως έχει τα δικά της σχέδια για την πορεία αυτής της σκοτεινής ιστορίας.
Η αριστουργηματική νουβέλα του σπουδαίου Γάλλου συγγραφέα ζωντανεύει επί σκηνής για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στηλιτεύοντας τις βαθιά ριζωμένες νοοτροπίες και αντιλήψεις των ανθρώπων, τον οικογενειακό επεκτατισμό και την πατριαρχία. Ο συγγραφέας με μαεστρία σχολιάζει τα πρότυπα των μεγάλων οίκων, τη διαφθορά και την έπαρση της εξουσίας, τη χειραγώγηση των παιδιών της οικογένειας και τη σκληρή υποταγή στον βωμό της φεουδαρχίας, μέσα από μια συγκινητική ιστορία, «ένα μικρό μελαγχολικό ποίημα, όπου τίποτα δεν θα μπορούσε να ειπωθεί με άλλον τρόπο», όπως χαρακτηρίζει ο ίδιος το έργο του αυτό.
Το κείμενο της παράστασης κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος
Συντελεστές:
Θεατρική διασκευή l Απόδοση l Σκηνοθεσία: Λάζαρος Βαρτάνης – Στέφανος Παπατρέχας
Επιμέλεια σκηνικού χώρου l Σχεδιασμός φωτισμών: Ζωή Μολυβδά Φαμέλη
Κοστούμια l Χειροποίητη επεξεργασία φωτογραφιών: Έλλη Εμπεδοκλή
Πρωτότυπη μουσική: Σίσσυ Βλαχογιάννη
Επιμέλεια κίνησης: Δημήτρης Τσικούρας (Τσικ)
Μουσική διδασκαλία: Πηνελόπη Σκαλκώτου
Φωτογραφίες l Trailer l Γραφιστικά: Λιλή Νταλανίκα
Βοηθός σκηνοθετών: Βασίλειος Παπαχατζής
Κατασκευή σκηνικών: Λάζαρος Βαρτάνης
Κατασκευή κοστουμιών: Πέρσα Ντόβα
Ειδικές κατασκευές: Στέφανος Παπατρέχας
Επικοινωνία παράστασης: Μαριάννα Παπάκη – Νώντας Δουζίνας
Παραγωγή: ONORIO ΑΜΚΕ
Ερμηνεύουν:
Λάζαρος Βαρτάνης
Βασιλική Γεωργικοπούλου
Θάνος Παπαθανάσης
Ιωάννα Παπακωνσταντίνου
Στέφανος Παπατρέχας
Έγραψαν για την παράσταση:
«Ήταν μια αποκάλυψη. […] Οι ερμηνείες ήταν καταπληκτικές και η σκηνοθετική γραμμή καθαρή: λιτότητα, ένταση, οικονομία μέσων. Κάθε τι περιττό απουσιάζει. Η σκηνή δεν «γεμίζει» - συμπυκνώνεται. Οι φωτισμοί και η μουσική/τραγούδι λειτουργούν σαν υπόγειο ρεύμα, όχι σαν αισθητικό άλλοθι. Η ατμόσφαιρα δεν επιβάλλεται, προκύπτει.
[…] Δεν υπάρχει επίδειξη, δεν υπάρχει κραυγή χωρίς λόγο. Το βάρος πέφτει στη λέξη, στη σιωπή και στο βλέμμα. […] Αυτή η αυτοσυγκράτηση είναι και το ισχυρότερο όπλο της παράστασης. Μαζί με ό,τι είχαν στο μυαλό τους όλα αυτά τα νέα παιδιά που είδαμε επί σκηνής: ό,τι κι αν είχαν, ευχόμαστε να συνεχίσουν με αυτό. Γιατί μας κέρδισαν εξ ολοκλήρου»
→Γράφει η Νόρα Ράλλη | Η Εφημερίδα των Συντακτών
«Η διδασκαλία των ρόλων δρέπει καλούς καρπούς. Οι πέντε ηθοποιοί αποτελούν ένα ισοδύναμο κουιντέτο μουσικής δωματίου που ερμηνεύει τους ρόλους χαρισματικά χωρίς να τους συσσωρεύει, αποδίδοντας «τα του Καίσαρος τω Καίσαρι». Η επιμέλεια σκηνικού χώρου και ο σχεδιασμός φωτισμών της Ζωής Μολυβδά Φαμέλη είναι εμβληματικά, τα κοστούμια της Έλλης Εμπεδοκλή σημαίνοντα και η πρωτότυπη μουσική από τη Σίσσυ Βλαχογιάννη γεμάτη ουσία»
→Γράφει ο Λέανδρος Πολενάκης | Avgi.gr
«Ο Λάζαρος Βαρτάνης και ο Στέφανος Παπατρέχας μετατρέπουν το κλασικό διήγημα σε μια σύγχρονη, σχεδόν ποιητική εμπειρία, όπου ο λόγος συνδιαλέγεται με τη σιωπή, και το φως με τη σκιά.
[…] Συνολικά, το «Καταραμένο παιδί» αποτελεί μια συγκινητική και στοχαστική σκηνική εμπειρία. Η παράσταση, βαθιά αισθαντική, όπου η αισθητική συνάντησε τη συγκίνηση, συνδυάζει την ποιητικότητα του κλασικού με την τόλμη του σύγχρονου θεάτρου, μετατρέποντας τη σιωπή, το βλέμμα και την αναπνοή των ηθοποιών σε γλώσσα. Να τη δείτε»
→Γράφει η Κάτια Σωτηρίου | Mytheatro.gr
«Το «Καταραμένο παιδί» στο Arroyo είναι κάτι παραπάνω από θεατρική μεταφορά· είναι μια καλλιτεχνική πράξη στηλίτευσης. Σχολιάζει όχι μόνο τα πρότυπα των μεγάλων οίκων του 16ου αιώνα, αλλά και τις σύγχρονες οικογενειακές παθογένειες όπου η αγάπη θυσιάζεται στον βωμό της εξουσίας. Είναι ένα μελαγχολικό, σκοτεινό ποίημα που, χάρη στην εμπνευσμένη σκηνοθεσία και τις δυνατές ερμηνείες, σου κόβει την ανάσα και σε αναγκάζει να αναρωτηθείς: Πόσο μακριά μπορεί να φτάσει η κατάρα μιας οικογένειας;
Μια παράσταση που θα έπρεπε να δει κανείς για να νιώσει το βάρος της ανθρώπινης ψυχής»
→ Γράφει η Κατερίνα Σούλη | Talkaboutart2020.blogspot.com
«Στιβαρές ερμηνείες και υπέροχος λόγος θα δώσουν όσα η παράσταση χρειάζεται. Οι αρμονικές τους κινήσεις χορογραφούν την ιστορία και μεταφέρουν όμορφα τον θεατή στην εποχή του έργου. Φωτισμοί και κοστούμια συμπληρώνουν ολοκληρωτικά το σύνολο. Εξαιρετικές φωνές θα ντύσουν με τραγούδι την ιστορία και θα σε καθηλώσουν στην τραγική αφήγηση που περνά από μπροστά σας, σε ένα δύσκολο παρελθόν, που ο ήρωας έζησε»
→ Γράφει ο Πάρης Μακρίδης | Keysmash.gr
«Οι Λάζαρος Βαρτάνης και Στέφανος Παπατρέχας, με σεβασμό στο πρωτότυπο κείμενο και με καλαίσθητη σκηνοθετική ματιά, καταφέρνουν να ισορροπήσουν ανάμεσα στη λογοτεχνική πυκνότητα του Μπαλζάκ και στην εικαστική δραματουργική λιτότητα. Το προκύπτον αποτέλεσμα αποτελεί ένα ποιητικό, σκοτεινό και βαθιά συγκινητικό έργο που αποκτά μια σχεδόν μυστικιστική διάσταση, βγαλμένη θαρρείς από πίνακα του Caravaggio.
[…] Η σκηνοθεσία αποφεύγει περιττές και κραυγαλέες εντάσεις και με ελάχιστα μέσα καταφέρνει να δομήσει έναν κόσμο που αιωρείται ανάμεσα στο πραγματικό και στο ονειρικό, πετυχαίνοντας μια σπάνια ισορροπία μεταξύ αισθητικής και εσωτερικότητας»
→ Γράφει ο Διονύσης Μαλαπέτσας | Palcoscenico.gr
«Με φόντο ένα σκηνικό που δεν παραπέμπει σε καμία προκαθορισμένη δομή αλλά θυμίζει περισσότερο θεατρική σκηνή (μέσα στην ίδια τη σκηνή του θεάτρου), οι ηθοποιοί κινούνται, διαλέγονται, μονολογούν, μάχονται, κάνουν έρωτα και, τελικά, ζουν τα πάθη τους μέσα σε ένα λεπτό πέπλο γοτθικού σκότους»
→ Γράφει ο Θανάσης Αντωνίου | Zeitgeist.gr
«Οι δημιουργοί συνδυάζουν τη δραματουργία εποχής με τη μοντέρνα παραστασιοποίηση, με τρόπο ευρηματικό, πολυμορφικό, δημιουργικό αλλά απολύτως συμβατό σε όλα: νόημα, ύφος κ.ο.κ.
Οι συντελεστές καταφέρνουν να περνούν όλες τις αποχρώσεις της συνθήκης και όλο το εύρος των συναισθημάτων, μέσα από τις αισθαντικές τους ερμηνείες αλλά και ένα πλήθος σημειολογικών συμβολιστικών στοιχείων που χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια [τα οποία, προσωπικά, λάτρεψα].
Η παράσταση αποτελεί εμπειρία και προσφέρει μια «ανάγνωση» ενός έργου που δεν είναι γνωστό στη χώρα μας. Επιπλέον, ενδείκνυται για όλα τα κοινά, ακόμα και για νεαρόκοσμο ή παιδιά»
→ Γράφει η Τζένη Κουκίδου | Koukidaki.gr
«Τα σκηνικά του έργου λιτά αλλά λειτουργικά, ο φωτισμός χαμηλός, οι ενδυμασίες υποβλητικές εκφράζουν την δραματική ατμόσφαιρά της εποχής. Οι ηθοποιοί εναλλάσσονται στους ρόλους, κάτι που δίνει βάθος στο παίξιμό τους. Η μουσική εξαιρετικά λυρική υπογραμμίζει την αντίθεση με τη βαριά ατμόσφαιρα. Το θέατρο δεν έχει το κλασικό βάθρο, αλλά η δράση διαδραματίζεται ανάμεσα στους θεατές, δίνοντας ζωντάνια στο έργο.
Μια πολύ ενδιαφέρουσα διασκευή που αξίζει τον κόπο να την παρακολουθήσετε»
→ Γράφει η Μαρία Κουμαριανού | Theatromusicbooks.blogspot.com
«Φεύγοντας, είχα την αίσθηση πως είχα μόλις παρακολουθήσει κάτι αληθινά ξεχωριστό. Μια παράσταση που μου έσφιξε διακριτικά το στομάχι, αφήνοντας μια γλυκόπικρη επίγευση…
[…] Και οι σκηνοθέτες Λάζαρος Βαρτάνης και Στέφανος Παπατρέχας – με τον εξαιρετικό τους θίασο – μετέφεραν αυτό το μελαγχολικό ποίημα στη σκηνή, με τον τρόπο που έπρεπε»
→ Γράφει η Δάφνη Τζώρτζη | Monopoli.gr
«Η παράσταση είναι αγαστό αποτέλεσμα της συνεργασίας μιας ομάδας που δείχνει πολύ καλά δεμένη και αποτελείται από πολυτάλαντα πρόσωπα.
[…] Ένα καλοκουρδισμένο θεατρικό παιχνίδι, ένα δρώμενο, που συγκινεί, προβληματίζει και φέρνει κοντά στους θεατές, όλων των ηλικιών, εφήβων κα ενηλίκων, ένα μεγάλο έργο, αυτό του Μπαλζάκ.
[…] Ένα απολαυστικό, θεατρικό, εικαστικό, ερμηνευτικό γεγονός»
→ Γράφει η Μαρία Μαρή | Artistico.gr
«Εξαιρετικές ερμηνείες από τους προσεκτικά διαλεγμένους ηθοποιούς που μεταφέρουν άψογα, κινητικά και ερμηνευτικά, την προσπάθεια του έργου να ξεχωρίσει το καλό από το κακό, το φως από το σκοτάδι, την συντριβή της αγάπης από την ορμή της εξουσίας...
[…] Συγκλονίζει από την αρχή μέχρι το τέλος και δεν αφήνει το κοινό να χαλαρώσει καμία στιγμή από τη δύναμη και την εκρηκτικότητα που υπάρχει στην ατμόσφαιρα και επηρεάζει όλους μας»
→ Γράφει ο Γεώργιος Κονίδης | Koukidaki.gr
«Το δίδυμο Βαρτάνη–Παπατρέχα δεν αναπαράγει φόρμες. Τις υπερβαίνει.
[…] Η σκηνοθεσία κινείται σε άξονα συμβολικό, αφήνοντας τον Balzac να λειτουργήσει ως τραγικός αφηγητής μιας πατριαρχικής βίας, που μεταμφιέζεται σε οικογενειακή κανονικότητα. […] Χωρίς περιττές δραματουργικές επεμβάσεις, η παράσταση επιτυγχάνει μια σύγχρονη, αλλά άκρως ποιητική και συμβολική ανάγνωση του έργου, φωτίζοντας τη διαχρονική του αγριότητα και την τραγική μοναξιά του «καταραμένου» υποκειμένου»
→ Γράφει η Έλενα Χατζοπούλου | Sinwebradio.com
«Οι Βαρτάνης και Παπατρέχας αφήνουν την αφήγηση να ρέει, το δηλητήριο του σκοταδισμού και του ακραίου πλουτισμού να «στάζει» σιγά σιγά στις ψυχές των χαρακτήρων και στις καρδιές των θεατών, […] στήνουν μία παράσταση όπου ο λυρισμός, τα βλέμματα, τα σώματα πλαισιώνουν έναν καμβά ποιητικής έξαρσης στον οποίο φως και σκοτάδι, λόγος και σιωπή μετουσιώνουν το χθες σε οδυνηρό παρόν.
[…] Η σκηνική πρόταση του «Καταραμένου παιδιού» πλούσια σε απλότητα, χωρίς μελοδραματικά στοιχεία, αφήνει τον θεατή, να ζήσει μία μακρινή μα και τόσο κοντινή εποχή και να αναρωτηθεί, τι μπορεί ο ίδιος να κάνει για να αλλάξουν οι σύγχρονες συνθήκες διαβίωσης και επιβίωσης»
→ Γράφει η Κατερίνα Δημητρακοπούλου | Quinta-theater.gr
«Υπέροχη παράσταση που μας ταξίδεψε εκατοντάδες χρόνια πίσω, μας συγκίνησε βαθιά με τη λυρικότητά της, μας έκανε να δούμε τις αντιλήψεις που είχαν οι άνθρωποι εκείνα τα χρόνια… Με δύο αυτοσχέδιες κατασκευές πάνω στη σκηνή, πολύ όμορφα ρούχα εποχής, με κάπες να ανεμίζουν και την εμβληματική παρουσίαση των παιδιών, το ένα λεπτεπίλεπτο σαν τριαντάφυλλο, που φοβάσαι μη τυχόν και πέσουν τα ροδοπέταλά του, και το άλλο σαν ένα σπαθί, ατσάλινο και κοφτερό, οι ηθοποιοί μας συνεπήραν.
[…] Απολαύσαμε στο έπακρο αυτή την παράσταση και καλό θα ήταν να τη δείτε όσοι δεν την έχετε δει ακόμα γιατί αξίζει πραγματικά»
→ Γράφει η Νατάσα Ανωγειανάκη | Koukidaki.gr
Δείτε το trailer:
https://www.youtube.com/watch?v=c8e7devqxt8&feature=youtu.be
Info:
Τοποθεσία: Θέατρο Arroyo, Μεγάλου Αλεξάνδρου 128, Αθήνα (Μετρό Κεραμεικός)
Πρεμιέρα: Δευτέρα 19 Οκτωβρίου 2026. Ώρα: 21.15
Παραστάσεις: Κάθε Δευτέρα & Τρίτη στις 21.15. Μέχρι 1 Δεκεμβρίου 2026
Διάρκεια: 90’ (Χωρίς διάλειμμα)
Τηλέφωνο κρατήσεων: 6981135820
Τηλέφωνο επικοινωνίας: 210 3469575
Τιμές εισιτηρίων: €14 (κανονικό), €12 (άνω των 65/φοιτητικό), €9 (ανέργων/ΑμεΑ/ομαδικές κρατήσεις άνω των 10 ατόμων)
Προπώληση: more.com
https://www.more.com/gr-el/tickets/theater/to-katarameno-paidi/2os-xronos/?utm_id=97757_v0_s00_e0_tv0
