Eπιμέλεια παράστασης: Συντακτική ομάδα
Παρακολουθήσαμε την «Συνάντηση» (Match), το συγκλονιστικό έργο του Αμερικανού συγγραφέα Stephen Belber, στο Θέατρο Μουσούρη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Κιμούλη.
Ο Γιώργος Κιμούλης ενσαρκώνει υποδειγματικά τον Τόμπι, έναν ηλικιωμένο, μοναχικό πρώην χορογράφο που ζει στην Νέα Υόρκη με εξαιρετική λεπτότητα και μαεστρία. Ο ηθοποιός βουτά στα άδυτα του χαρακτήρα του και αποδεικνύει για άλλη μια φορά ότι ο πειραματισμός με νέους ρόλους γίνεται απόλαυση, όταν συνοδεύεται από επαγγελματισμό, προσήλωση και ταλέντο. Ο ίδιος απέδειξε για άλλη μια φορά την υποκριτική του ευφυΐα, αποφεύγοντας τις καρικατούρες και εστιάζοντας στην εσωτερική μοναξιά και την ευγένεια του Τόμπι, γεγονός που έκανε τον χαρακτήρα του εξαιρετικά πειστικό.
Η Κατερίνα Θεοχάρη ( ως Λίζα) και ο Βασίλης Γιακουμάρος (ως Μάικ) υποδύονται ένα νεαρό ζευγάρι το οποίο φτάνει στη Νέα Υόρκη κουβαλώντας οδυνηρά μυστικά του παρελθόντος, μέσα στα οποία στέκονται εγκλωβισμένοι. Παρά την επιβλητική παρουσία του Κιμούλη, οι δύο ηθοποιοί στέκονται επάξια δίπλα, με τις μεστές και ειλικρινείς ερμηνείες τους, προσφέροντας την απαραίτητη δυναμική στην ψυχολογική αναμέτρηση με τον κεντρικό ήρωα. Και δημιουργώντας την απαραίτητη ένταση για να αναδειχθεί το μήνυμα του κειμένου.
Η σκηνοθεσία χαρακτηρίζεται ως ευθυμογραφική και μελοδραματική, καταφέρνοντας να ισορροπήσει ανάμεσα στο δραματικό στοιχείο και την ανθρώπινη ευθραυστότητα. Το έργο λειτουργεί ως ένα «ψυχολογικό θρίλερ» δωματίου που κρατά αμείωτο το ενδιαφέρον του θεατή. Η σκηνοθετική προσέγγιση είναι ξεκάθαρα ειλικρινής, ανοιχτή που
Το σκηνικό της Κατερίνας Σβορώνου περιγράφεται ως ένα λειτουργικό «εργαστήριο μνήμης», με κέντρο τον μικρό και απομονωμένο χώρο διαφυγής του Τόμπι. Τα κοστούμια της Σοφίας Νικολαΐδη φωτίζουν τους χαρακτήρες, ιδίως του Τόμπι, με στιλιστικές επιλογές που προσιδιάζουν σε καλλιτέχνη-χορευτή.
Η παράσταση εξετάζει με ωμότητα και ειλικρίνεια ποικίλα θέματα. Ανασύρει το θέμα της συγχώρεσης και της αποδοχής των λαθών, της ταυτότητας και του αυτοπροσδιορισμού του ατόμου, των ανθρώπινων σχέσεων που μεταμορφώνονται μέσα στον χρόνο και εν τέλει το ζήτημα της αναμέτρησης με την αλήθεια που αρνείται να ξεχαστεί.
Η σκηνή της αποκάλυψης του μυστικού αποτελεί το συναισθηματικό και δραματουργικό ζενίθ του έργου, καθώς μετατρέπει μια φαινομενικά τυχαία συνέντευξη σε μια βίαιη αναμέτρηση με το παρελθόν. Η σκηνή της αποκάλυψης αναδεικνύει το κεντρικό ερώτημα του Stephen Belber «Μπορεί η αλήθεια να οδηγήσει στη συγχώρεση, όταν έρχεται τόσο αργά;»
Το τέλος του έργου αφήνει μια εσκεμμένη αμφισημία που είναι και η «καρδιά» του δράματος, καθώς το ερώτημα της βιολογικής συγγένειας υποχωρεί μπροστά στην ανάγκη για ανθρώπινη σύνδεση.
Έτσι, το έργο καταλήγει στη «συνάντηση» των ψυχών τους που είναι πολύ πιο ουσιαστική από το βιολογικό δεσμό. Ο Τόμπι μένει μόνος, αλλά πλέον με την επίγνωση ότι άφησε ένα «ίχνος» στον κόσμο, ενώ ο Μάικ φεύγει έχοντας κλείσει έναν ανοιχτό λογαριασμό με το παρελθόν του.
Συνολικά, πρόκειται για μια παράσταση που προκαλεί συγκίνηση και προβληματισμό, στηριζόμενη κυρίως στις δυνατές ερμηνευτικές της βάσεις. Αναμφισβήτητα, συγκαταλέγεται στις must-see παραστάσεις της σεζόν.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ.
