Επιμέλεια συνέντευξης: Τσιαούση Δήμητρα
Η ζωή του Μανώλη Χιώτη για πρώτη φορά επί σκηνής στο Αίθριο του Ελληνικού Κόσμου από την Ιόλη Ανδρεάδη και τον Άρη Ασπρούλη έχει ήδη αγαπηθεί από το θεατρικό κοινό. Η καθοριστική φυσιογνωμία για το ελληνικό τραγούδι σε μια παράσταση με μια πλειάδα εξαιρετικών ηθοποιών. Ο ηθοποιός Βαγγέλης Μαργέτης που υποδύεται τον Μίκη Θεοδωράκη και τον πατέρα του Μανώλη Χιώτη ήρθε στο PIREAUS PRESS για μια συζήτηση, εφ’ όλης της ύλης.
Η παράσταση καταπιάνεται με τη ζωή του πρωτοπόρου Μανώλη Χιώτη. Πώς βιώνετε ως ηθοποιός αυτό που έχει περιγραφεί από συναδέλφους σας ως «γλυκό αλλά χαρούμενο βάρος» όταν ζωντανεύετε μια τόσο εμβληματική εποχή;
Εκτός από την εμβληματική εποχή «ζωντανεύουμε» και εμβληματικές προσωπικότητες. Εγώ, για παράδειγμα, κάνω τον Μίκη Θεοδωράκη, όταν ήταν στην φυλακή επί χούντας, την στιγμή που πέρασε από έξω ο Χιώτης και του τραγούδησε μαζί με την μπάντα του για συμπαράσταση. Το βάρος έγκειται στο να προσεγγίσεις την ενέργεια και την αύρα μιας τόσο τεράστιας μορφής. Αλλά δεν θα το έλεγα ακριβώς βάρος όσο πρόκληση. «Γλυκιά και χαρούμενη πρόκληση». Το ίδιο ισχύει και για την εποχή. Δεν κάνουμε αναπαράσταση ούτε στους ρόλους ούτε στην εποχή, ο στόχος είναι να περάσει στον θεατή η αίσθηση και να βιώσει την εμπειρία της παράστασης σύμφωνα με τις δικές του προσλαμβάνουσες.
Το κείμενο των Ανδρεάδη-Ασπρούλη αποφεύγει τις εύκολες εξιδανικεύσεις, εστιάζοντας και στο σκηνικό τραύμα. Πόσο απαιτητικό είναι για έναν ηθοποιό να αποδώσει αυτή την πιο ανθρώπινη και ευάλωτη πλευρά των ηρώων;
Εδώ θα μιλήσω προσωπικά και θα πω ότι αυτός ο δρόμος προσέγγισης είναι για μένα ο σωστός και έτσι έχω μάθει να δουλεύω, οπότε δεν θα έλεγα ότι είναι περισσότερο ή λιγότερο απαιτητικό. Έχει να κάνει με το τι είδος θεάτρου έχεις επιλέξει να υπηρετήσεις. Με την Ιόλη, άλλωστε, ήμασταν μαζί στην σχολή του θεάτρου τέχνης και έχουμε κοινό κώδικα. Είναι η πρώτη φορά που με σκηνοθετεί και αυτή η συνεργασία με ταξιδεύει στα αθώα πρώτα χρόνια της σχολής, στην μαγεία του θεάτρου.
Μοιράζεστε τη σκηνή με έμπειρους πρωταγωνιστές όπως ο Γεράσιμος Γεννατάς, η Πέννυ Μπαλτατζή, ο Αργύρης Αγγέλου και η Βανέσα Αδαμοπούλου. Πώς λειτουργεί αυτή η πολυφωνική ομάδα στις πρόβες και στις παραστάσεις;
Η αλήθεια είναι ότι συνεργαζόμαστε όλοι για πρώτη φορά αλλά πολύ σύντομα βρέθηκε κοινό όραμα. Όλοι, όπως αναφέρατε, έχουμε εμπειρία, οπότε αυτό βοήθησε πολύ στο να εναρμονιστούμε με τις απαιτήσεις των προβών και της παράστασης. Ο κάθε ένας από εμάς βάζει την προσωπική του σφραγίδα στην κατεύθυνση που έχει δοθεί από την σκηνοθέτρια και έτσι η πολυφωνικότητα που λέτε βοηθάει στο να διανθιστεί η παράσταση και να αποκτήσει λεπτές αποχρώσεις. Όπως γίνεται και στη ζωή.
Γιατί πιστεύετε ότι το έργο και τα τραγούδια του Μανώλη Χιώτη συνεχίζουν να συγκινούν με την ίδια ένταση το κοινό, ακόμα και τις νεότερες γενιές, εν έτει 2026;
Η μουσική έχει τεράστια δύναμη. Στην Ελλάδα, το μπουζούκι είναι όργανο σύμβολο, χαραγμένο στη μνήμη και στο υποσυνείδητο. Ο Χιώτης είχε ενωθεί με το μπουζούκι, είχαν γίνει ένα σώμα. Τα τραγούδια του είχαν καρδιά και ψυχή. Οπότε αν βάλεις όλα αυτά τα στοιχεία μαζί, βλέπεις γιατί συγκινούν εν έτει 2026 και θα συνεχίσουν να συγκινούν.
Οι συγγραφείς έχουν ένα πολύ αναγνωρίσιμο, ποιητικό και ταυτόχρονα ρυθμικό στυλ γραφής. Ποιες προκλήσεις αντιμετωπίσατε στην εκφορά αυτού του λόγου ώστε να διατηρήσει τη θεατρικότητά του χωρίς να χάσει τον ρεαλισμό του;
Όταν παίρνεις στα χέρια σου ένα καλογραμμένο κείμενο, ό,τι στυλ και να έχει, αφήνεσαι σε αυτό, το ακολουθείς και αυτό σε οδηγεί. Πραγματικά, ένα καλό κείμενο είναι σαν παρτιτούρα, αν ξέρεις να διαβάζεις, γίνεται οργανικό και το σώμα σου το αποδίδει. Η Ιόλη και ο Άρης προσέχουν και την παραμικρή λεπτομέρεια στα έργα τους, τα οποία είναι βέβαια προϊόν πολύ μεγάλης μελέτης και έρευνας. Έχουν κάνει εξαιρετική δουλειά στο κείμενο. Τους βγάζω το καπέλο.
Ποια σκηνή της παράστασης είναι πιο συγκινητική για εσάς;
Σίγουρα είναι η σκηνή που η Μαίρη Λίντα απευθύνεται μέσα από το γηροκομείο στον Χιώτη, που έχει «φύγει» πολλά χρόνια πριν. Είναι μια πολύ συγκινητική και τρυφερή σκηνή και την αποδίδει υπέροχα η Πέννυ Μπαλτατζή. Και για μένα, σαν πατέρα του Χιώτη, είναι η στιγμή που με μαχαιρώνουν πισώπλατα. Όλη η δομή της σκηνής αυτής έχει μια ισχυρή συγκινησιακή φόρτιση.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ.
