Είχαμε τη χαρά να παρακολουθήσουμε την παράσταση πέρσες σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη στο Αρχαίο θέατρο Επιδαύρου.
“Κλαψε κλάψε Κλάψε με λυγμούς
Βόγκα και Ξεφωνίσε, Σπαράξου”
Με αυτά τα λόγια ο χορός των Περσών πενθεί για τον χαμό των στρατιωτών, μετά την ήττα από τους Έλληνες.
Ο Χρήστος Θεοδωρίδης πατώντας πάνω στην ίδια γνώριμη γραμμη της σκηνοθεσίας του, που τόσο μοναδικά έχει υιοθετήσει, μας χάρισε την δική του εκδοχή για την τραγωδία των Περσών με πολλή δόση από το σήμερα. Στο επίκεντο της προσοχής του σκηνοθέτη, βρίσκεται η απέχθεια για τον πόλεμο και τις ολέθριες συνέπειες του. Στο κέντρο, ο άνθρωπος, το θύμα των ιστορικών γεγονότων, ως μονάδα, ως ύπαρξη. Έτσι με αυτή τη σκέψη ο σκηνοθέτης έχει δομήσει την τραγωδία, η οποία ταλαντέυεται στο χθες και το σήμερα.
Η Μαρία Ναυπλιώτου ως Ατοσσα, επιβλητική σε παρουσία και ένδυση, καθηλώνει με την ερμηνεία της, χαρίζει στην τραγική βασιλομήτορα αξιοπρέπεια και ευαισθησία, περνώντας σταδιακά από τη βεβαιότητα στην αγωνία και τη συντριβή. Ο Δημήτρης Καταλειφός, ως το πνεύμα του Δαρείου προκαλεί ρίγος στον θεατή, ο Αναστάσης Ροϊλός υποδυόμενος τον Ξέρξη, σκιαγραφεί με λεπτομέρειες έναν άνθρωπο που έρχεται αντιμέτωπος με το απόλυτο αδιέξοδο, βιώνοντας την ήττα τόσο σε στρατιωτικό επίπεδο όσο και προσωπικο επίπεδο.
Αυτή η εκδοχή των Περσών ξεχωρίζει για την επιβλητικότητα του χορού και σε αυτό το στοίχημα κερδίζει τον θεατή. Ο δεκαεπταμελης χορός σαρώνει με το δυναμισμό, τον παλμό, την εκρηκτικότητα, το ανάστημα του. Αυτός ο χορός πενθεί, να συνάμα επαναστατεί, ορθώνει ανάστημα αντίστασης και φωνάζει βροντεροφωνα για αλλαγή, από την μια κλαίει, από την άλλη βροντοφωνάζει.
Κινησιολογικά είχε αρκετό ενδιαφέρον, όπως σε κάθε δουλειά του σκηνοθέτη. Ο Χορός των Πέρσων λειτουργεί ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Αποτελούμενος από έναν δυναμικό θίασο ηθοποιών, ο Χορός δεν είναι απλώς ένας σχολιαστής, αλλά το ίδιο το πλήθος που βιώνει το συλλογικό τραύμα. Η σκόνη, που αναταρασσεται, παραπέμπει στο πεδίο της μάχης, στο χθες και το σήμερα.
Χωρίς εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά, τρόπαια μιας άλλοτε ακμάζουσας εποχής, ο σκηνοθέτης επιλέγει να μιλήσει κινησιολογικα. Άλλωστε, ο χρυσός θα αποσπούσε την προσοχή του θεατή...
Η χορογραφία έντονη, ρυθμική κίνηση των ηθοποιών που σηκώνει σκόνη γίνεται το μοναδικό, αλλά ισχυρότερο εικαστικό εφέ.
Με ένα μαγικό τρόπο, ο θεατής βρίσκεται αντιμέτωπος με την ωμή αλήθεια της απώλειας, αποδεικνύοντας ότι ο πόνος δεν έχει εθνικότητα ή εποχή. Κατά μία έννοια, η παράσταση είναι επιμελώς δουλεμενη σε λόγο και εκφορά, ενώ δόθηκε μικρότερη σημασία στην ένδυση του χορού, που προτιμήθηκε η σκούρα απόχρωση του ξεθωριασμένου-ξεριζωμένου.
Εκπληξη προκαλεί και το γεγονός ότι στο κατάμεστο θέατρο της Επιδαύρου, δεν χρησιμοποιήθηκαν χειλόφωνα, ούτε μικρόφωνα, στην απόδοση των χαρακτήτων. Το μοναδικό χαρακτηριστικό μικρόφωνο, που σταθερά εντάσσει ο σκηνοθέτης, βέβαια, δεν έλειψε, ως μια χρονική γέφυρα.
Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ολοκληρωμένη και αισθητικά άρτια πρόταση που βασίζεται στο κείμενο του Αισχύλου, αλλά εντάσσει μια φρέσκια, σύγχρονη ματιά. Η επιβλητική παρουσία της Μαρίας Ναυπλιώτου, το δέος που προκαλεί ο Δημήτρης Καταλειφός και η σπαρακτική συντριβή του Αναστάση Ροϊλού αποτελούν τα ισχυρότερα θεμέλια μιας παράστασης που κερδίζει το στοίχημα με τον θεατή. Μια θεατρική εμπειρία που αξίζει να βιωθεί και που δικαιωματικά αφήνει το δικό της έντονο αποτύπωμα στο φετινό καλοκαίρι.
Διανομή:
Άτοσσα: Ναυπλιώτου Μαρία
Δαρείος: Καταλειφός Δημήτρης
Ξέρξης: Ροϊλός Αναστάσης
Αγγελιοφόρος: Σβήγκος Σταύρος
Χορός (αλφαβητικά):
Αλεξανδρόπουλος Πάρης
Δεληθανάση Αγγελική
Δερμεντζίδης Κρητικός Γιώργος
Εξακοΐδης Γιώργος
Θεμελή Ξένια
Κισσανδράκης Γιώργος
Κωνσταντινίδης Γιώργος
Μακρής Ντένης
Μανδρινός Δημήτρης
Μανωλάς Νίκος
Παντερμαλή Αγγελικήλ
Πίττα Τατιάνα- Άννα
Σακελλαριάδη Πέννυ
Σωτηροπούλου Σαββίνα
Τρυφουλτσάνης Βασίλης
Τσαλίκης Βασίλης
Φύτρος Σαμψών
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ.
