Το «Έργο δύο προσώπων» του Τενεσί Ουίλιαμς, ένα από τα πιο προσωπικά και σκοτεινά έργα του συγγραφέα, σε σκηνοθεσία Νανας Παπαδάκη, παρουσιάστηκε, ως μια υπαρξιακή βουτιά στην τρέλα και την τέχνη.
Ήρωες είναι δύο αδέλφια-ηθοποιοί, που βρίσκονται εγκαταλελειμμένοι από τον θίασό τους και παίζουν το δικό τους δράμα σε ένα άδειο θέατρο, ακροβατώντας μεταξύ πραγματικότητας και ψευδαίσθησης. Το κείμενο εστιάζει στην απομόνωση, τον φόβο, την ψυχική ασθένεια και την «απελπισμένη» ανάγκη για επικοινωνία.
Αναφορικά με την ατμόσφαιρα που δημιουργείται, η παράσταση πλαισιώνεται σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον, με συνεχείς εναλλαγές ανάμεσα στο χιούμορ, την τρυφερότητα και τη σκληρή σύγκρουση.
Το έργο απαιτεί υψηλή ένταση και χημεία από τους δύο ηθοποιούς, γεγονός που πέτυχαν οι δύο ηθοποιοί, Νανα και Βαγγέλης Παπαδάκη, μεταπηδώντας επιδέξια στα συναισθηματικά σκιρτήματα. Οι διάλογοι «ρέουν» φυσικά, ακόμα και στις στιγμές της απόλυτης παράνοιας. Ομολογουμένως, το κλειδί της επιτυχίας είναι η εκπληκτική χημεία μεταξύ των ηθοποιών.
Σύμφωνα με την ανάγνωση της σκηνοθέτιδος, δίδεται έμφαση στη λειτουργικότητα του χώρου και στην ανάδειξη των «ατελειών» των χαρακτήρων, μέσα σε ένα κλειστοφοβικό περιβάλλον αμφιβολίας. Οι ξαφνικές εκρήξεις κρατούν τον θεατή σε εγρήγορση, αποδίδοντας την αστάθεια και την ψυχική ευθραυστότητα των ηρώων.
Συνοπτικά, η σκηνική συνύπαρξη της Νάνας και του Βαγγέλη Παπαδάκη είναι ένας διαρκής, ηλεκτρισμένος διάλογος ανάμεσα στη λογική και την τρέλα, που δικαιώνει απόλυτα την πολυπλοκότητα του κειμένου του Ουίλιαμς και μένει στη μνήμη για την αφοπλιστική της ειλικρίνεια.
