Επιμέλεια συνέντευξης: Τσιαούση Δήμητρα
Η μαύρη κωμωδία “Μαύρο Κουτί” του Γιώργου Ηλιόπουλου σε σκηνοθεσία Αλέξανδρου Κοέν βρίσκεται προ των πυλών του Δημοτικού Θεάτρου Πειραιά, με ένα εξαιρετικό επιτελείο ηθοποιών και συντελεστών. Ο ηθοποιός Σταύρος Καραγιάννης, γέννημα θρέμμα Πειραιώτης, συμμετέχει στην παράσταση υποδυόμενος τον γιο της οικογένειας, που αναγκάζεται να επιστρέψει στο πατρικό του σπίτι. Λίγο πριν ανοίξει η αυλαία συναντήσαμε τον ηθοποιό για μια κατατοπιστική συζήτηση...
Τι σας παρακίνησε να επιλέξετε το “Μαύρο Κουτί”, ένα σύγχρονο ελληνικό έργο του Γιώργου Ηλιόπουλου;
Η επιλογή του συγκεκριμένου έργου ήταν αδιαπραγμάτευτη, απ’ τη στιγμή που ήρθε στα χέρια μου και το διάβασα. Η ίδια η δύναμη του ελληνικού λόγου, μέσα απ’ την γραφή του Γιώργου Ηλιόπουλου, που δεν φοβάται να κοιτάξει κατάματα την πραγματικότητα, να θέσει ερωτήματα και να αφήσει τον θεατή να αναμετρηθεί με τα δικά του τραύματα. Κι εδώ είναι που εντοπίζεται και η άμεση σύνδεση με το κοινό, το οποίο μέσα από κωμικοτραγικές καταστάσεις μα και δυνατές και έντονες στιγμές, θα δει πρόσωπα οικεία, ανθρώπους που κουβαλούν φορτία ζωής απ ’τα οποία προσπαθούν να ξεφύγουν, αντιστροφές ρόλων σε ένα συνεχές πάρε δώσε φαντασίας-πραγματικότητας.
Πέραν τούτου, θεωρώ και χρέος μας να αναδυκνύουμε και να στηρίζουμε όσο μπορούμε τη σύγχρονη ελληνική δραματουργία.
Πρώτη φορά η συνεργασία σας με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά; Πώς αισθάνεστε γι’ αυτό;
Όχι δεν είναι η πρώτη φορά που συνεργάζομαι με το Δημοτικό Θέατρο Πειραιά, καθώς τη χρονιά που μας πέρασε ανεβάσαμε ακριβώς στην ίδια σκηνή, την σκηνή Ωμέγα, το επίσης σύγχρονο ελληνικό έργο του Βασίλη Κατσικονούρη “Καλιφόρνια Ντρίμιν - είκοσι χρόνια μετά”.
Επιπλέον, συνεργάστηκα με το Δημοτικό Θέατρο στις φετινές δράσεις που οργάνωσε με επιτυχία ο Καλλιτεχνικός Διευθυντής του κύριος Νίκος Διαμαντής, στο πλαίσιο των Ντοκουμέντων του Πειραιά. Επομένως, δεν μπορώ να μην αισθάνομαι βαθιά ικανοποίηση, εφόσον οι αρμόδιοι φορείς με εμπιστεύθηκαν εκ νέου. Άλλωστε, για εμένα είναι σημαντική η αποδοχή τους, καθώς γεννήθηκα και μεγάλωσα στον Πειραιά και προσβλέπω σε δράσεις που θα στηρίξουν τον πολιτισμό του τόπου μου.
Ποιό είναι το μεγαλύτερο μυστικό που κουβαλάει ο ήρωας που υποδύεστε;
Τώρα θίγετε μεγάλο θέμα. Δεν κουβαλά μόνο ο ήρωάς μου μυστικά. Όλοι οι ήρωες έχουν μυστικά. Θα αποκαλυφθούν; Όχι; Μένει να δείτε την παράσταση για να απαντηθεί το ερώτημά σας. Απο κει και πέρα, ποιός απ ‘ όλους μας ( κι εσείς ακόμα ) δεν κρατά έστω και κάτι μικρό μέσα του βαθιά, το οποίο πιθανόν κάποια στιγμή της ζωής του θα αποκαλυφθεί; Κι είναι και κάποια μυστικά, που μας διαμορφώνουν, που γράφουν επάνω μας, που επηρεάζουν τις συμπεριφορές μας. Και όταν αυτά έρθει η ώρα να αποκαλυφθούν, συμβαίνει να νιώθουμε λυτρωμένοι και ανακουφισμένοι. Η αλήθεια άλλωστε δεν είναι πιο φωτεινή; Ενίοτε πονάει, αλλά είναι τουλάχιστον ξεκάθαρη και δεν μας βασανίζει ως μια αγχωτική και μοναχική διαδικασία συνεχούς επεξεργασίας.
Και η λέξη “σ ‘αγαπώ” δεν βγαίνει εύκολα απ’ τα χείλη. Και περιμένεις να έρθει η τελευταία στιγμή για να συγχωρέσεις
Το έργο πραγματεύεται τη σχέση πατέρα γιού. Πώς προσεγγίζετε αυτή τη δυναμική και τι είναι αυτό που κάνει τη σχέση τόσο εκρηκτική;
Ναι, πράγματι, ένα από τα κυρίως θέματα που πραγματεύεται το έργο είναι η σχέση πατέρα γιού. Ξέρετε, ο κύριος Στέφανος Κυριακίδης ( ο πατέρας του έργου ), εκτός από ένας πραγματικά σπουδαίος ηθοποιός, υπήρξε και δάσκαλός μου στην Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Όταν πήρα το κείμενο στα χέρια μου, η πρώτη σκέψη που μου ήρθε στο νού, ήταν εκείνος. Ήταν βοηθητική, για την αντιμετώπιση του ρόλου μου, η οικειότητα και το δέσιμο που ούτως ή άλλως υπήρχε. Άλλωστε στο παρελθόν, υπήρξε και σκηνοθέτης μου στο θέατρο, εκτός από δάσκαλός μου στη σχολή. Και τώρα συνυπάρχουμε και στη σκηνή, ως πατέρας και γιός, υπό την σκηνοθετική καθοδήγηση του Αλέξανδρου Κοέν.
Στο έργο συναντάμε πατέρα και γιό, τη στιγμή ακριβώς που ο καθένας τους αντιμετωπίζει τα δικά του σκοτάδια και αναζητά λύσεις ή και απομακρύνσεις από τα προβλήματα και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος. Ένα παρελθόν που κατατρέχει και τους δυο. Το παρελθόν, τα ψέματα, τα λάθη, η αγάπη. Η αγάπη που πολλές φορές θέλουμε να δείξουμε έμπρακτα σε κάποιον και για κάποιους λόγους δεν το κάνουμε.
Και η λέξη “σ ‘αγαπώ” δεν βγαίνει εύκολα απ’ τα χείλη. Και περιμένεις να έρθει η τελευταία στιγμή για να συγχωρέσεις, για να πεις “ σ’ αγάπησα πολύ”, ή έστω να το δείξεις….αν προλάβεις….κι αν δεν προλάβεις σε κυνηγούν οι ενοχές. Η σχέση μου λοιπόν με τον πατέρα μου στο έργο, θα περάσει από πολλά στάδια. Σίγουρα δεν πρόκειται για μια ήσυχη, απλή γονεϊκή σχέση. Αλλά ακριβώς εκείνες οι εντάσεις μεταξύ τους, είναι που διαμορφώνουν την εκρηκτική ατμόσφαιρα που αναφέρατε.
Ως διευθυντής της Δραματικής Σχολής του Πειραϊκού Συνδέσμου, πώς η επαφή με τους νέους σπουδαστές επηρεάζει τον τρόπο που εσείς ο ίδιος αντιμετωπίζετε έναν ρόλο;
Τα παιδιά με βοηθούν να εξελίσσομαι συνεχώς όχι μόνο στο αντικείμενό μου, αλλά και ως άνθρωπος. Δεν ξέρω αν είμαι καλός δάσκαλος, σίγουρα όμως προσπαθώ να τα αφουγκραστώ, να ακούσω αυτά που θέλουν να πουν. Ωφείλω κι εγώ να μετακινηθώ ώστε να υπάρξει ουσιαστική επικοινωνία με τους νέους ανθρώπους. Να παρατηρώ και να προσαρμόζω τις καθοδηγήσεις μου ανάλογα με τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου. Μαθαίνω απ’ τα παιδιά, όντας κι εγώ πατέρας μιας έφηβης κόρης. Προσπαθώ να περπατώ δίπλα τους, μαζί τους.
Όπως λοιπόν οφείλεις να είσαι ευέλικτος/η, όχι μόνο ως προς τους νέους ανθρώπους, αλλά σε όλες σου τις διαπροσωπικές σχέσεις, με την ίδια διάθεση προσεγγίζεις και τον κάθε ρόλο που θα σου δοθεί. Δεν μπορείς να προτρέχεις και να προαποφασίζεις το πώς θα ιδωθεί ο ρόλος σου, πριν τον γνωρίσεις καλά, πριν τον κατανοήσεις.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΊΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ.
