Επιμέλεια συνέντευξης: Τσιαούση Δήμητρα
O ηθοποιός Θεοδόσης Σκαρβέλης μιλά στο PIRAEUS PRESS με αφορμή την παράσταση LO του Μάριου Τσάγκαρη στο BIOS, ένα sci-fi νουάρ που αγγίζει τον ονειρικό μελλοντολογικό ρεαλισμό, ένα έργο για την απέλπιδα προσπάθεια του έρωτα να κερδίσει.
Πώς προσεγγίσατε τον χαρακτήρα σας σε αυτό το «μελλοντολογικό μελόδραμα»; Υπάρχουν στοιχεία sci-fi νουάρ που ενσωματώσατε στην κινησιολογία ή την ερμηνεία σας;
Η προσέγγιση κάθε χαρακτήρα, ανεξαρτήτως είδους, ξεκινάει με τον ίδιο τρόπο: Αρχικά προσπαθώ να καταλάβω τι κάνει σε κάνει σε κάθε σκηνή, τι θέλει σε κάθε μία ξεχωριστή σκηνή, έτσι ώστε να καταλάβω τι θέλει, τι πραγματικά λέει σε κάθε ατάκα. Αφού τα βρω αυτά, ενώνω τις κουκκίδες, παρατηρώ τη διαδρομή του ρόλου, από πού ξεκινάει και πού καταλήγει, έτσι ώστε να καταλάβω τι πραγματικά θέλει, τι προσπαθεί να καταφέρει, γενικά στη ζωή του. Όσον αφορά το συγκεκριμένο είδος, μου επέτρεψε να μη φοβηθώ την υπερβολή στην έκφραση των συναισθημάτων ψυχοσωματικά, ειδικά από τη στιγμή που δεν παραστάται συχνά στη σκηνή.
Η παράσταση δίνει την αίσθηση ενός club-καμπαρέ. Πώς επηρεάζει την απόδοσή σας η άμεση επαφή με το κοινό στο «Υπόγειο» του Bios;
Αυτή η επαφή είναι – δυνητικά – πολύ βοηθητική. Αν στηριχτείς πάνω της μπορεί να σ' επαναφέρει συνεχώς στο λεγόμενο «εδώ και τώρα», καταρρίπτοντας κάθε αίσθηση «ψεύτικου» και «έτοιμου»/«προκατασκευασμένου» θεάτρου.
Ποιες είναι οι εσωτερικές συγκρούσεις των χαρακτήρων σε έναν κόσμο που μοιάζει να καταρρέει;
Οι χαρακτήρες έχουν περιοριστεί στα στοιχειώδη και περιμένουν έναν νέο Θεό. Παλεύουν για την επιβίωσή τους, αναγνωρίζοντας όπως παράλληλα πως έχουν χάσει την ανθρώπινη φύση τους, την οποία φυσικά και αναζητούν· ακόμη και τ' ανθρωποειδή.
Ποια είναι η δική σας οπτική για τη «νοσταλγία του μέλλοντος» που πραγματεύεται το έργο του Μάριου Τσάγκαρη;
Νομίζω δεν είναι θέμα οπτικής· είναι υπογράμμιση ενός πάγιου ερωτήματος του ανθρώπου: Πώς πρέπει να ζούμε;
Ο Μάριος αγαπά τις αναφορές και τις συνδέσεις με άλλα έργα τέχνης και φιλοσοφικές θεωρήσεις, και μάλιστα με πολύ χιούμορ (στην περίπτωσή μας μέσω ενός μελοδράματος). Εδώ συνομιλεί με τον Κώστα Αξελό: Νοσταλγούμε έναν τόπο και ένα χρόνο τον οποίο ουδέποτε κατοικήσαμε πραγματικά. Αυτό είναι κάτι πολύ υγιές, δεν γυρίζουμε πίσω, διαπερνούμε το μέλλον ζώντας το – αβάσταχτο και βαρύ – παρόν.
Το έργο του Μάριου (όπως και η παράσταση) κάνει μια υπέρβαση στον χρόνο, εμπεριέχει όλους τους χρόνους ταυτόχρονα. Αναρωτιέται μ' ελπίδα για τη μοίρα του κόσμου μέσα από τις μεταμορφώσεις του, στον κόσμο που η διαρκής, ραγδαία και ανεξέλεγκτη εξάπλωση της τεχνολογίας (θα συνεχίσω και πάλι με λόγια του Αξελού) καταλαμβάνει τα πάντα συμβαδίζοντας με την απουσία των Θεών, με την ερήμωση της φύσης, με τη διάλυση των κοινοτήτων, με το βασίλειο του εμπορεύματος, με την αποθέωση της αναπαράστασης και των θεαματικών της οργάνων, με την αποχαλίνωση της θέλησης.
Θα κλείσω μ' ένα ποίημα του Τσαρλ Μπουκόφσκι
σε μετάφραση Σώτης Τριανταφύλλου:
ΜΙΑ ΤΡΟΜΕΡΗ ΑΝΑΓΚΗ
Μερικοί άνθρωποι έχουν ανάγκη να είναι δυστυχισμένοι.
Σώνει και καλά θα την βρουν τη δυστυχία σε οποιαδήποτε κατάσταση.
Θα εκμεταλλευτούν κάθε ευκαιρία να επισημάνουν
ακόμη και το παραμικρό λάθος, την απειροελάχιστη έλλειψη
κι ύστερα θα γεμίσουν από μίσος κι εκδικητικότητα.
Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι τόσος λίγος ο χρόνος
για τον καθένα μας σ’ αυτήν την παράξενη ζωή
για να προλάβουμε να ολοκληρωθούμε;
… κι ότι το να σπαταλάμε τη ζωή μας έτσι
είναι σχεδόν ασυγχώρητο;
….κι ότι δεν υπάρχει ποτέ τρόπος ν’ ανακτήσουμε
όσα θα χαθούν μ’ αυτόν τον τρόπο για πάντα;
Ή, ακόμη πιο απλά, όπως είπε ο Μπέρτολτ Μπρέχτ:
«Μη φοβάστε τόσο πολύ το θάνατο, όσο μια ανεπαρκή ζωή».
Ο Θεοδόσης Σκαρβέλης είναι ηθοποιός, σκηνοθέτης, και δάσκαλος σε δραματικές σχολές.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ.
