Στην παράσταση συμμετέχουν ζωντανά το τσέλο (Χαρά Γκρέκα) και τα κρουστά (Νίκος Τουλιάτος). Ποιος ο ρόλος της ζωντανής μουσικής στις ερμηνείες σας;
Αντωνία Μαθιουλάκη-Η ζωντανή μουσική στην παράστασή μας έχει καθοριστικό ρόλο και δεν λειτουργεί απλώς ως συνοδεία. Οι μουσικοί βρίσκονται επί σκηνής και είναι ουσιαστικά συμπαίχτες μας· επηρεάζουν τον ρυθμό, την ένταση, την ποιότητα της κίνησης αλλά και του λόγου.
Σε κάθε παράσταση δημιουργείται ένας ζωντανός διάλογος. Προσωπικά αγαπώ ιδιαίτερα τα σημεία όπου υπάρχει μεγαλύτερος αυτοσχεδιασμός από τους μουσικούς, γιατί τότε η επίδραση σε εμάς είναι άμεση και γεννιέται κάτι καινούργιο πάνω στη σκηνή – κάτι που αλλάζει και εξελίσσεται από παράσταση σε παράσταση.
Αθηνά Μαρία Παυλή-Η ζωντανή μουσική λειτουργεί ως ένας συμπαίκτης στη σκηνή. Όλοι μαζί αφηγούμαστε την ιστορία μας. Όπως η μουσική μάς εκφράζει στη ζωή, έτσι ακριβώς συμβαίνει και στην παράσταση: έρχεται να εκφράσει, να ενισχύσει, να σχολιάσει όσα ακούγονται ή συμβαίνουν επί σκηνής. Άλλες φορές παίρνει η ίδια την πρωτοβουλία και οδηγεί τη δράση παρακάτω.
Είναι πολύ σημαντικό ότι έχω την ευκαιρία να δουλεύω με ζωντανή μουσική. Το να βρίσκεσαι σε ζωντανές συνθήκες, να νιώθεις τον παλμό των μουσικών, τις εντάσεις που μεταβάλλονται και όλα όσα συμβαίνουν εκείνη τη στιγμή, είναι μια βαθιά δημιουργική εμπειρία. Δίνει ερεθίσματα που κάθε φορά μπορεί να είναι διαφορετικά, και αυτό μεταβάλλει και το πώς υπάρχω και δρω πάνω στη σκηνή. Μαθαίνω να τα διαχειρίζομαι, να αφουγκράζομαι και να συνεργάζομαι ουσιαστικά με αυτούς τους ανθρώπους. Οι μουσικοί μάς υποστηρίζουν και ενώνονται μαζί μας σε κάθε στιγμή- συνομιλούμε διαρκώς και αντλούμε ο ένας από τον άλλον όσο περισσότερο μπορούμε.
Το έργο μιλά για το σώμα ως «πεδίο μνήμης». Υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σημείο του κειμένου που σας αγγίζει περισσότερο ως γυναίκες δημιουργούς σήμερα;
Αντωνία Μαθιουλάκη-Νομίζω πως το έργο από μόνο του δεν αναφέρεται καθόλου στα φύλα αλλά καθαρά στον άνθρωπο, σε προβληματισμούς και σκέψεις που υπάρχουν μέσα σε όλους μας, οπότε ως γυναίκα δημιουργός θα μπορούσα να πω πολλά αλλά το όμορφο σε αυτό το κείμενο είναι πως μπορουν να είναι πάνω στην σκηνή 3 γυναίκες και το κοινό να μην εστιάζει σε αυτό. Εκείνο ωστόσο που μετά από κάθε παράσταση σκέφτομαι είναι το πόσο απελευθερωτικό θα είναι να ζεις το τώρα χωρίς να σκέφτεσαι το μετά, προς το τέλος του κειμένου «Λήθη» ο Δημητριάδης αναφέρεται στο ότι όλα είναι μέσα μας, μέσα στο σώμα μας και πως η «αιώνια μνήμη εξαγριώνει» αυτό κάθε φορά που το ακούω μου γεννά πολλές σκέψεις σε σχέση με όσα συμβαίνουν στον κόσμο στις μέρες μας και την αιτία όλου αυτού του μίσους.
Αθηνά Μαρία Παυλή-Η φράση «Μέσα μου όλος ο χώρος και μέσα μου όλος ο χρόνος. Ο τέλειος σχεδιασμός του μέσα κήπου. Χρυσά χρυσάνθεμα» με άγγιξε από την πρώτη στιγμή, γιατί νιώθω πως περικλείει την ανθρώπινη ύπαρξη. Μιλά για τη διαδικασία του να αναγνωρίσουμε ότι μέσα μας υπάρχει ό,τι χρειαζόμαστε για να νιώθουμε υγιείς και χαρούμενοι. Έχουμε ήδη τα υλικά για να δουλέψουμε, να εξελιχθούμε και να αγαπήσουμε τον εαυτό μας.
Το σώμα μας – αυτό μόνο έχουμε και αυτό μόνο θα έχουμε – είναι εκείνο που καταγράφει τα πάντα, που μας χαρακτηρίζει και μας συντροφεύει σε ό,τι κάνουμε. Δεν χρειαζόμαστε τίποτε άλλο έξω από εμάς τους ίδιους. Μέσα μας τα έχουμε όλα, και αυτά που έχουμε είναι αρκετά για να ανθίσουν τα δικά μας «χρυσά χρυσάνθεμα». Από την πρώτη ανάγνωση του κειμένου ένιωσα αυτό: ότι τα χρυσά χρυσάνθεμα βρίσκονται ήδη μέσα μας. Όσο φροντίζω και «ποτίζω» τον εσωτερικό μου κήπο, τόσο τους δίνω χρώμα και άρωμα.
Αυτή η εσωτερική φροντίδα είναι που μου δίνει χώρο και έμπνευση για να δημιουργώ και να υπάρχω ως άνθρωπος. Και ίσως αυτό να είναι και το πιο δύσκολο, αλλά και το πιο ουσιαστικό κομμάτι της διαδρομής.
Η παράσταση περιγράφεται ως ένας «χορός». Πώς βιώσατε τη διαδικασία του απόλυτου κινησιολογικού συντονισμού μεταξύ σας;
Αντωνία Μαθιουλάκη -Πράγματι ο τρόπος που υπάρχουμε στην σκηνή είναι ως χορός, το καλό είναι πως με την συνάδελφο Αθηνά Μαρία Παυλή ήμασταν 3 χρόνια στην ίδια δραματική σχολή και έχουμε συνεργαστεί πολύ σε διάφορα projects, αυτό έκανε αμέσως την δουλειά λίγο πιο «εύκολη» γιατί είχα έναν άνθρωπο που εμπιστευόμουν απόλυτα και ήξερα ότι μπορούμε να συντονιστούμε. Η Αλίκη Στενού μας μετέφερε μέσα από τις πρόβες το όραμα της μας εμπιστεύτηκε και σιγά σιγά ξεκινήσαμε να χτίζουμε όλη την παράσταση. Νομίζω πως το «μυστικό» που μας βοήθησε στο να υπάρχει συντονισμός τόσο κινησιολογικός όσο και γενικότερα στον λόγο, στην ροή της παράστασης είναι το να ακούμε τον συμπαίχτη μας και να είμαστε εκεί για αυτόν.
Αθηνά Μαρία Παυλή-Στις πρόβες, κάθε φορά αναζητούσαμε τι μας εκφράζει, με βάση το κείμενο και τη στιγμή που χτίζαμε μεταξύ μας. Μου αρέσει πάρα πολύ η διαδικασία της κινησιολογικής δημιουργίας, ειδικά όταν δεν πρόκειται για μια καθορισμένη χορογραφία, αλλά για το πώς μπορώ να εκφραστώ μέσα από κάθε κίνηση. Η παράσταση βασίζεται πολύ στη σωματική έκφραση – άλλωστε, όπως λέει και τα κείμενο, το σώμα μας είναι όλα.
Είναι ένα ταξίδι του σώματος μέσα από το κείμενο, και ταυτόχρονα του κειμένου μέσα από το σώμα μας, που μου δίνει την ευκαιρία να νιώθω και να βιώνω τα πράγματα πιο κοντά στον εαυτό μου. Μου είναι αρκετά οικείο να εκφράζομαι με το σώμα μου περισσότερο από ό,τι με τον λόγο. Το σώμα δεν χρειάζεται σκέψη- νιώθει με τον δικό του τρόπο και, όταν το αφήνεις, βιώνει τα πράγματα με μοναδικότητα.
Αυτό, νομίζω, έχουμε καταφέρει: να κατανοούμε το κείμενο και, στη συνέχεια, η κάθε μία να το εκφράζει με τον δικό της τρόπο. Με την Αντώνια, που μοιραζόμαστε κοινά στοιχεία στη σκηνή, βλέπω ότι παράσταση με την παράσταση βιώνουμε διαφορετικά το ίδιο υλικό, μέσα από τα σώματά μας, πάντα όμως πατώντας στο αρχικό υλικό.
Είναι πολύ έντονο να είσαι συνδεδεμένος με το σώμα σου, ταυτόχρονα με τον άλλον στη σκηνή, και να μοιράζεσαι μαζί του την ίδια ιστορία, λέγοντάς την στον κόσμο μέσα από κάθε κίνηση.
Ποια ήταν η μεγαλύτερη δυσκολία στη απόδοση ενός ρόλου που βασίζεται περισσότερο στη σωματική μνήμη και λιγότερο στην παραδοσιακή θεατρική πλοκή;
Αντωνία Μαθιουλάκη-Η δυσκολία ήταν ότι δεν είχαμε έναν «ρόλο» τον οποίο μπορούσαμε να μελετήσουμε και να πατήσουμε πάνω σε αυτόν για να παίξουμε. Στην πραγματικότητα δημιουργούσαμε κάποιες συνθήκες στις πρόβες πάντα σε σχέση με το κείμενο και πάνω σε αυτές σιγά σιγά βρίσκαμε τις σχέσεις μεταξύ μας και κυρίως το τι κάνουμε. Δεν εστιάσαμε δηλαδή στο τι είμαστε αλλά στο τι κάνουμε, τι ψάχνουμε και με αυτόν τον τρόπο δόθηκε και μία πιο αφαιρετική διάσταση στην παράσταση, η οποία παίρνει πολλές αναγώσεις από τους θεατές .Είναι ανοιχτό στο να φανταστεί ο καθένας ό,τι θέλει γιατί ο βασικότερος σκοπός είναι να ακουστεί το κείμενο.
Αθηνά Μαρία Παυλή-Η μεγαλύτερη δυσκολία ήταν να με διαπερνά και να με εκφράζει η ιστορία κάθε στιγμή, ακόμα και στις σιωπές. Η παρουσία μου στη σκηνή είναι συνεχής, και ό,τι συμβαίνει πρέπει να εκφράζεται ακόμα και όταν δεν υπάρχουν λόγια. Ο λόγος είναι ποιητικός και η πλοκή δεν είναι συγκεκριμένη, γι' αυτό πολλές φορές σκέφτομαι όλη την ιστορία σαν ένα όνειρο.
Δυσκολεύτηκα ιδιαίτερα μέχρι να βρω πού θα «πατήσω» για να μπορέσω να πω όλα όσα συζητούσαμε και φανταζόμασταν μεταξύ μας, ώστε να περάσουν στο κοινό. Ήταν μια διαδικασία ανακάλυψης της ιστορίας μέσα από τη δική μου ματιά, χωρίς να φοβάμαι τις σιωπές, αλλά χρησιμοποιώντας τες ως μέσο αφήγησης.
Η αγαπημένη σας σκηνή;
Αντωνία Μαθιουλάκη-Η αγαπημένη μου σκηνή είναι όταν περιγράφουμε την πιο ρεαλιστική ιστορία που υπάρχει μέσα στο έργο,μια ιστορία αγάπης που ξεκινάει με κάτι τόσο καθημερινό όπως είναι το να περιμένεις στην στάση του λεωφορείου. Αυτή η ιστορία κάθε φορά με ταξιδεύει και το πιο σημαντικό από όλα είναι ότι έχουμε την ευκαιρία να έρθουμε πολύ κοντά στο κοινό, να δούμε τα μάτια τους συγκεκριμένα όταν τους ρωτάμε «έχετε μπει ποτέ μέσα σε μάτια», έχει τόσο ενδιαφέρον να βλέπεις την αντίδραση του καθένα, άλλος θα γνέψει ναι με πόνο, άλλος με συγκίνηση άλλος με χαρά άλλος δεν θα κοιτάξει καθόλου,άλλος θα ντραπεί νομίζω αυτή η στιγμή με γεμίζει τόσο πολύ γιατί είναι σαν να βλέπω για λίγο τις ζωές όλων, σαν να μοιραζόμαστε ένα μυστικό και έχει τύχει να δω κάποιον από το κοινό στον δρόμο και να τον θυμηθώ από τα μάτια του πράγμα που με επαναφέρει στον λόγο που κάνω θέατρο.
Αθηνά Μαρία Παυλή-Κάθε σκηνή είναι σαν ένας τόπος στον χάρτη που με βοηθά να προχωρήσω παρακάτω. Δεν έχω μια συγκεκριμένη αγαπημένη σκηνή, αλλά υπάρχουν αγαπημένες στιγμές που εμφανίζονται κάθε φορά σε διαφορετικό σημείο. Σε πολλές στιγμές της παράστασης έχουμε άμεση απευθυνση στο κοινό, και αυτό με εκφράζει πολύ. Είναι σαν μια ανοιχτή συνομιλία, όπου συχνά νιώθω ότι θα λάβω απαντήσεις μέσα από τη σύνδεση με τους θεατές.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ.
