“ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΣΟΥ ΒΓΕΙ ΤΟ ΜΑΤΙ”, μια παράσταση για την βία κατά των γυναικών, που παρουσιάζεται από την ομάδα loopes. Η παράσταση ανέβηκε για πρώτη φορά στο 2ο Φεστιβάλ Νέων Δημιουργών «Άδειος χώρος» στο Θέατρο της οδού Κυκλάδων-Λευτέρης Βογιατζής και επανέρχεται επί σκηνής. Η σκηνοθέτης της παράστασης Χριστίνα Μπαρίτα μιλά στο PIRAEUS PRESS και μας εξηγεί πώς “η βία -ευτυχώς- γεννά πάντα βία”.
Ζούμε σε εποχή έξαρσης της βίας και παραβίασης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και ιδιαίτερα της γυναίκας. Ποια ήταν η αρχική σπίθα ή το γεγονός που σας ώθησε να γράψετε και να σκηνοθετήσετε αυτό το έργο;
Η αφετηρία της ομάδας ήταν μια έρευνα γύρω από το OnlyFans και το κατά πόσο η διαρροή ενός βίντεο ερωτικού περιεχομένου είναι πλέον εύκολα ελέγξιμη. Μας προβλημάτισε το πώς η πλατφόρμα παρουσιάζεται στις νεότερες γενιές γυναικών ως ένας εύκολος τρόπος απόκτησης εισοδήματος, μέσα από την οικονομικοποίηση της σεξουαλικότητας και του σώματός τους. Ωστόσο, στοιχεία δείχνουν ότι πολλοί τέτοιοι λογαριασμοί υποκινούνται ή διαχειρίζονται από άντρες, γεγονός που θέτει υπό αμφισβήτηση το κατά πόσο πρόκειται πράγματι για μια προσωπική επιλογή.
Τις πρώτες μέρες της έρευνας, διάβασα την ιστορία μιας κοπέλας που ανακάλυψε ότι είχε διαρρεύσει ένα ερωτικό βίντεο που είχε τραβήξει με τον πρώην σύντροφό της. Σταδιακά, το βίντεο διαδόθηκε, κάποιος κόσμος άρχισε να την αναζητά στα social media και να της στέλνουν μηνύματα, το έμαθαν η οικογένεια και οι φίλοι της και αυτή σταδιακά οδηγήθηκε στην κοινωνική απομόνωση, λόγω της ντροπής που ένιωθε. Αναφέρει χαρακτηριστικά ότι παραιτήθηκε από τη δουλειά της γιατί ένιωθε πως όλοι γύρω της ξέρουν, και βλέποντας τη ζωή της να καταρρέει, αποφάσισε ότι αφού δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο για να αλλάξει τα πράγματα, να μετατρέψει αυτή την κατάσταση σε «εύκολο χρήμα».
Πώς επιλέξατε τον συγκεκριμένο τίτλο και ποια η σύνδεση με τη γνωστή αυτή λαϊκή φράση στο πλαίσιο της παράστασης;
Σκεφτόμασταν την φράση που όλα τα κορίτσια ακούμε το μεγαλώνοντας. «Καλύτερα να σου βγει παρά το όνομα». Συντηρεί μια ολόκληρη κουλτούρα ντροπής, και μια τάση να μαθαίνουμε στους ανθρώπους να μην μιλάνε όταν τα πράγματα πηγαίνουν στραβά, για να μην εκτεθούν, πράγμα ειλικρινά πολύ επικίνδυνο.
Πότε η βία δεν γεννά βία;
Η βία -ευτυχώς- γεννά πάντα βία. Αυτός είναι ο τρόπος να πηγαίνουν τα πράγματα μπροστά, να εξελίσσονται οι κόσμοι και οι άνθρωποι. Το θέμα είναι να μπορούμε να κρίνουμε κάθε μορφή βίας στο περιβάλλον και απο το υποκείμενο που αναπτύσσεται. Δεν μπορούμε να θεωρούμε κάθε μορφή βίας άδικη, ούτε κατακριτέα. Είναι διαφορετική η βία της εξουσίας, από την βία που ασκείται απέναντι σε αυτή.
Πώς γεννήθηκε η ομάδα loopes και ποιο είναι το κοινό καλλιτεχνικό όραμα που σας ενώνει;
Με την Κελυ, την Νονη και τον Αντώνη, πέρα από τις φιλικές σχέσεις που είχαμε ήδη, πέρυσι συνεργαστήκαμε για πρώτη φορά στην παραγωγή DNA του Dennis Kelly στο θέατρο Φούρνος, με πρωτοβουλία της Νονης Ζαννή, η οποία μετέφρασε το κείμενο. Το να μιλήσουμε για ιστορίες που δεν θέλουμε να μείνουν στη σιωπή, είναι νομίζω η κοινή μας αφετηρία στη δουλειά.
Ποιοι συγγραφείς, σκηνοθέτες ή καλλιτεχνικά ρεύματα έχουν διαμορφώσει τη δική σας αισθητική ματιά στο θέατρο;
Μου αρέσει πολύ η ειρωνεία, και η εναλλαγή φωτός και σκοταδιού. Εναλλαγή φωτός- σκοταδιού τόσο κυριολεκτικά, -έντονο φως και έντονα χρώματα μετά από πολύ σκοτάδι- όσο και σημειολογικά, ως προς την αφήγηση των ιστοριών. Λίγο χιούμορ μέσα στο δράμα, λίγος πόνος μέσα στην χαρά και πάει λέγοντας. Κάτι άλλο που επίσης μου αρέσει πολύ, είναι το να μιλάμε για κάτι, που όλοι αναγνωρίζουμε, και όλοι καταλαβαίνουμε, αλλά να μην το λέμε ποτέ με το όνομα του. Να μας γαργαλάει στο λαιμό όσο θέλουμε να το φωνάξουμε, αλλά να βρίσκουμε τρόπους να το καταπιούμε, μέχρι να βγει από το στόμα μας σαν κραυγή. Αισθητικά με έχουν επηρεάσει κυρίως ο Μαξιμαλισμός, η Pop Art και η Γεωμετρική Αφαίρεση, μέσα από την ένταση των χρωμάτων, τις καθαρές φόρμες και τα μεγάλα, δυναμικά σχήματα.
Ποιο αποτύπωμα θα θέλαμε να αφήσει στους θεατές φεύγοντας από το Studio Μαυρομιχάλη;
Οταν προσπαθήσαμε να συνοψίσουμε το τι συζήτηση θέλουμε να κάνουμε μέσω αυτής παράστασης, καταλήξαμε όλοι μαζί στο «όσο επιμένουν πως η βία γεννά βία, θα επιμείνουμε πως υπάρχει μια βία δικαιότερη από άλλες. Αυτή που γεννιέται από αυτούς που βρήκαν όλες τις πόρτες κλειστές». Αυτός είναι για εμάς ο βασικός κορμός της ιστορίας, και η συζήτηση που θέλουμε να ανοίξουμε καθώς την αφηγούμαστε.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΔΩ.
