Επιμέλεια συνέντευξης: Τσιαούση Δήμητρα
Φέτος ο “Ελληνικός Κόσμος” έχει ανεβάσει ψηλά τον πήχυ των προσδοκιών του θεατή με την παράσταση “Φυσικά και Μπορώ”, θίγοντας το ευαίσθητο ζήτημα των πρώτων βοηθειών απευθυνόμενο στους νεότερους θεατές. Στην παρέα του PIRAEUS PRESS, οι δημιουργοί της Δράσης "Κάθε παιδί ένας ήρωας", η Αγγελική Φωστίνη, και ο Λευτέρης Γκύζης για μια συζήτηση διαφωτιστική. Ο Λευτέρης Γκύζης είναι ο επιστημονικός υπεύθυνος της παράστασης και η Αγγελική Φωστίνη έχει επιμεληθεί το σενάριο, τον σχεδιασμό & τη κατασκευή του σκηνικού, ενώ ερμηνεύει τον πρωταγωνιστικό ρόλο της μαμάς στην παράσταση. Τι γέννησε την ανάγκη να καταπιαστούν με το θέμα αυτό, πώς οι πραγματικές γνώσεις διάσωσης δύναται να ενταχθούν στο θεατρικό παιχνίδι, η νέα γενιά είναι πιο έτοιμη να αποβάλει τον φόβο και να γίνει μια γενιά καθημερινών «ηρώων»;
Πώς προέκυψε η ιδέα να μετατραπεί το τόσο «σοβαρό» θέμα των Πρώτων Βοηθειών σε θεατρικό έργο για παιδιά; Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες προκλήσεις στη συγγραφή;
Αγγελική Φωστίνη- Οι Πρώτες Βοήθειες είναι ένα θέμα που με έχει απασχολήσει σε πολλές διαφορετικές φάσεις της ζωής μου. Αρχικά, ως φοιτήτρια και στη συνέχεια ως παιδαγωγός προσχολικής ηλικίας, αργότερα ως ηθοποιός που ασχολείται με το παιδικό θέατρο και φυσικά ως μαμά. Έχω παρακολουθήσει αρκετές φορές σεμινάρια πρώτων βοηθειών, τόσο για επαγγελματικούς όσο και για προσωπικούς λόγους, και πάντα ένιωθα ότι υπάρχει κάτι πολύ σημαντικό που πρέπει να περάσει και στα παιδιά: όχι μόνο να γνωρίζουν τι πρέπει να κάνουν σε μια δύσκολη στιγμή, αλλά κυρίως να καλλιεργήσουν τη νοοτροπία του «στέκομαι και βοηθώ». Γιατί πιστεύω ότι από αυτή τη στάση ξεκινούν όλα.
Έτσι, όταν ο Λευτέρης και η Μαργαρίτα από την Firstaider μου πρότειναν να γράψω ένα θεατρικό έργο με θέμα τις Πρώτες Βοήθειες, αισθάνθηκα ότι, κατά κάποιον τρόπο, ήμουν ήδη προετοιμασμένη γι’ αυτό. Είχα το θέμα, την ανάγκη και την προσωπική μου σχέση μαζί του. Αυτό που έλειπε ήταν η ιδέα που θα μπορούσε να τα μετατρέψει όλα αυτά σε θέατρο.
Και εκεί βρισκόταν η μεγαλύτερη πρόκληση: πώς παίρνεις ένα τόσο σοβαρό και χρήσιμο θέμα και το μετατρέπεις σε μια ιστορία που θα συναρπάσει τα παιδιά; Ήθελα χιούμορ, ρυθμό, ανατροπές και χαρακτήρες που να είναι οικείοι, αλλά ταυτόχρονα να αφήνουν χώρο στη φαντασία. Και μέσα από αυτή την ιστορία, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουν, τα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τις Πρώτες Βοήθειες και να αφομοιώσουν ουσιαστικές πληροφορίες.
Για μένα, το μεγάλο στοίχημα ήταν ακριβώς αυτό: να μη δημιουργήσουμε ένα σεμινάριο που απλώς μεταφέρθηκε στη σκηνή, αλλά ένα κανονικό θεατρικό έργο. Μια ιστορία που πρώτα απ’ όλα θα θέλεις να παρακολουθήσεις, να αγαπήσεις και να ζήσεις μαζί με τους ήρωές της και μέσα από αυτήν ως αποτέλεσμα να μάθεις. Χωρίς διδακτισμό, χωρίς να αισθανθείς ότι κάποιος σου κάνει μάθημα. Χωρίς διδακτισμό. Γιατί πιστεύω ότι όταν η γνώση περνά μέσα από την ιστορία, το συναίσθημα και τη φαντασία, έχει πολύ περισσότερες πιθανότητες να μείνει.
πώς παίρνεις ένα τόσο σοβαρό και χρήσιμο θέμα και το μετατρέπεις σε μια ιστορία που θα συναρπάσει τα παιδιά;
Στο έργο, δύο γονείς φορούν VR γυαλιά και μπαίνουν στο videogame του παιδιού τους. Γιατί επιλέξατε τον κόσμο του gaming ως όχημα για την ιστορία;
Αγγελική Φωστίνη- Επέλεξα τον κόσμο του gaming γιατί είναι ένας κόσμος με τον οποίο τα παιδιά είναι πλέον πολύ εξοικειωμένα. Γνωρίζουν τον ρυθμό του, την ένταση, την αλληλεπίδραση και, κυρίως, έχουν συνηθίσει να μην είναι απλοί θεατές, αλλά να συμμετέχουν και να επηρεάζουν την εξέλιξη μιας ιστορίας.
Αυτό ήταν κάτι που ήθελα οπωσδήποτε να μεταφέρω και στην παράσταση. Γι’ αυτό και τα παιδιά δεν παρακολουθούν απλώς όσα συμβαίνουν, αλλά καλούνται να ψηφίσουν ζωντανά και να επηρεάσουν την εξέλιξη της ιστορίας, ακόμη και να αποφασίσουν ποια είναι η σωστή αντιμετώπιση σε μια κατάσταση που απαιτεί Πρώτες Βοήθειες. Με αυτόν τον τρόπο η συμμετοχή γίνεται πραγματική.
Υπάρχει, όμως, μια πολύ ενδιαφέρουσα αντίφαση μέσα σε αυτό. Τι συμβαίνει όταν επιλέξουν λάθος; Δεν ήθελα να δημιουργήσουμε στα παιδιά τον φόβο ότι μια λανθασμένη απάντηση μπορεί να προκαλέσει κάτι ανεπανόρθωτο, ούτε να συνδέσουμε τη μάθηση με την ενοχή.
Kαι εδώ το gaming έγινε ένα πολύτιμο θεατρικό εργαλείο. Στα παιχνίδια έχεις τη δυνατότητα να δοκιμάσεις, να κάνεις ένα λάθος, να επιστρέψεις πίσω και να ξαναπροσπαθήσεις. Να δεις τι δεν λειτούργησε και να το κάνεις διαφορετικά την επόμενη φορά. Και αυτή είναι, στην πραγματικότητα, η ίδια η διαδικασία της μάθησης. Ειδικά, όταν πρόκειται για κάτι τόσο σημαντικό όσο οι Πρώτες Βοήθειες, χρειάζεται επανάληψη, εξάσκηση και η ασφάλεια ότι μπορούμε να ξαναδοκιμάσουμε.
Έτσι, το gaming μας έδωσε τη δυνατότητα να δημιουργήσουμε έναν κόσμο όπου το λάθος δεν είναι αποτυχία, αλλά μέρος της διαδρομής προς τη γνώση. Οι ήρωες μπορούν να επιστρέψουν, να ξαναπροσπαθήσουν και να αντιμετωπίσουν ξανά μια κατάσταση με διαφορετικό τρόπο. Για μένα αυτό είναι και το πιο σημαντικό μήνυμα: όταν δεν ξέρουμε, δεν μένουμε αμέτοχοι από φόβο μήπως κάνουμε λάθος. Προσπαθούμε, μαθαίνουμε, ξαναπροσπαθούμε και τελικά αποκτούμε την αυτοπεποίθηση να σταθούμε δίπλα στον άλλον, όταν πραγματικά μας χρειάζεται.
Δεν ήθελα να δημιουργήσουμε στα παιδιά τον φόβο και την ενοχή
Πόσο δύσκολο είναι για τους ηθοποιούς και τη ροή του έργου να προσαρμόζονται κάθε φορά στις απρόβλεπτες αποφάσεις του κοινού;
Αγγελική Φωστίνη- Στην πραγματικότητα, η μεγάλη δουλειά έχει γίνει πριν ανέβουμε στη σκηνή. Το κείμενο έχει σχεδιαστεί με τέτοιο τρόπο ώστε καμία επιλογή του κοινού να μην μπορεί πραγματικά να μας αιφνιδιάσει. Έχουμε δουλέψει πολύ πάνω σε κάθε πιθανή εκδοχή, έχουμε μελετήσει κάθε διαδρομή και οι ηθοποιοί γνωρίζουν πολύ καλά τι πρέπει να συμβεί σε κάθε περίπτωση.
Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι η παράσταση είναι απολύτως προβλέψιμη. Το αντίθετο. Το πιο ενδιαφέρον κομμάτι είναι ότι όλα συμβαίνουν ζωντανά. Δεν ξέρουμε τι θα ψηφίσει το κοινό. Και αυτή η αβεβαιότητα δημιουργεί μια μοναδική ενέργεια τόσο στη σκηνή όσο και στην πλατεία.
Οι ηθοποιοί πρέπει να είναι πραγματικά παρόντες σε αυτό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Να ακούν, να παρατηρούν τις αντιδράσεις του κοινού και να τις αφήνουν να υπάρχουν μέσα στη σκηνή, χωρίς όμως να χάνουν ποτέ τη διαδρομή των χαρακτήρων και την πληροφορία που πρέπει να περάσει. Αυτό είναι και το πιο όμορφο για μένα σε αυτή την παράσταση: ότι δεν υπάρχει χώρος για «αυτόματο πιλότο». Ο ηθοποιός πρέπει να είναι εκεί ολόκληρος, με το σώμα, το μυαλό και το συναίσθημά του. Και έτσι η ροή παραμένει ζωντανή, όπως πιστεύω ότι πρέπει να είναι κάθε θεατρική παράσταση.
Έτσι, ενώ γνωρίζουμε πολύ καλά πού πρέπει να οδηγηθεί η παράσταση, ο τρόπος με τον οποίο θα φτάσουμε εκεί γεννιέται κάθε φορά μπροστά στα μάτια του κοινού. Και αυτό κάνει κάθε παράσταση πραγματικά μοναδική.
Ως εκπαιδευτής Πρώτων Βοηθειών, πώς είδατε αυτή τη συνεργασία; Πιστεύετε ότι το θέατρο μπορεί να γίνει πιο αποτελεσματικό εργαλείο μάθησης από ένα παραδοσιακό σεμινάριο για τις μικρές ηλικίες;
Λευτέρης Γκύζης - Θα ξεκινήσω από τη δεύτερη ερώτηση, γιατί στην πραγματικότητα αυτή ήταν και η αρχή για εμάς.
Κατηγορηματικά ναι.
Όλα αυτά τα χρόνια έχουμε εκπαιδεύσει χιλιάδες ενήλικες στις Πρώτες Βοήθειες και πολύ συχνά μας ζητούσαν να εκπαιδεύσουμε και τα παιδιά τους. Θα ήταν πολύ εύκολο για εμάς να πάρουμε ένα σεμινάριο ενηλίκων, να απλοποιήσουμε τους όρους, να βάλουμε μερικές πιο «παιδικές» λέξεις και να πούμε ότι φτιάξαμε ένα πρόγραμμα Πρώτων Βοηθειών για παιδιά.
Αλλά θα ήταν πραγματικά αυτός ο σωστός τρόπος; Θα μπορούσαμε έτσι να μεταφέρουμε στα παιδιά όχι μόνο τη γνώση, αλλά κυρίως την αξία των Πρώτων Βοηθειών; Ποια είναι τελικά η γλώσσα των παιδιών;
Αυτές, λοιπόν, οι ερωτήσεις υπήρχαν για καιρό μέσα στην ομάδα μας. Όταν ήρθε η Μαργαρίτα, χρόνια συνεργάτης μου, και μου είπε την ιδέα της, να παντρέψουμε την εκπαίδευση στις Πρώτες Βοήθειες με το θέατρο, μου φάνηκε ταυτόχρονα αυτονόητο και αδιανόητο ότι δεν είχε ήδη γίνει!
Ως γονείς, το βλέπουμε και στα δικά μας παιδιά. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσα από το παιχνίδι, την ιστορία, τη μουσική, τη συμμετοχή και την τέχνη.
Πώς γίνεται, λοιπόν, η γλώσσα των παιδιών, να μην έχει αγκαλιάσει μέχρι σήμερα τις Πρώτες Βοήθειες με αυτόν τον τρόπο; Ήταν κάτι που αισθανθήκαμε ότι έπρεπε να γίνει.
Από εκεί και πέρα όλα πήραν τον δρόμο τους. Και η συνεργασία μας με τη θεατρική ομάδα «Καρυδότσουφλο» ήταν τόσο φυσική, που πολλές φορές νιώθουμε σαν αυτοί οι δύο κόσμοι να περίμεναν απλώς την ευκαιρία να συναντηθούν.
πολλές φορές νιώθουμε σαν αυτοί οι δύο κόσμοι να περίμεναν απλώς την ευκαιρία να συναντηθούν
Πώς εντάσσονται οι πραγματικές γνώσεις διάσωσης μέσα σε αυτό το ψηφιακό, θεατρικό «παιχνίδι» χωρίς να χάνεται η σοβαρότητά τους και με γνώμονα την ευαίσθητη ψυχή των παιδιών;
Λευτέρης Γκύζης - Εδώ συναντιούνται τρία πράγματα: η μαγεία του θεάτρου, η εμπειρία στην εκπαίδευση και, πάνω απ’ όλα, ο σεβασμός αλλά και η πίστη στις ικανότητες των παιδιών.
Ξέρουμε τι μπορεί να κάνει ένα παιδί και τι όχι. Και ξέρουμε ότι ίσως το σημαντικότερο μήνυμα που μπορούμε να του δώσουμε είναι ότι όλοι μπορούμε να βοηθήσουμε, ο καθένας με τον τρόπο που μπορεί και ανάλογα με την ηλικία του.
Γι' αυτό και σε κάθε παράσταση υπάρχει πιστοποιημένος εκπαιδευτής Πρώτων Βοηθειών, ο οποίος στο τέλος συνομιλεί ζωντανά με τα παιδιά. Ακούει τις απορίες και τους προβληματισμούς τους και συζητά μαζί τους οτιδήποτε μπορεί να γεννήθηκε κατά τη διάρκεια της παράστασης.
Το γέλιο είναι απαραίτητο. Η μουσική είναι εργαλείο. Η τέχνη είναι δίαυλος επικοινωνίας. Τίποτα από όλα αυτά δεν αφαιρεί τη σοβαρότητα των Πρώτων Βοηθειών. Αντίθετα, μας επιτρέπει να τις πλησιάσουμε με έναν τρόπο κατάλληλο για την ηλικία των παιδιών.
Επειδή κανείς μας δεν είναι ειδικός σε όλα, συνεργαστήκαμε με ανθρώπους από διαφορετικά πεδία. Το σενάριο γράφτηκε από την Αγγελική Φωστίνη, παιδαγωγό με πολυετή εμπειρία στο παιδικό θέατρο. Το έργο αξιολογήθηκε από κλινικό ψυχολόγο, ενώ τα πρωτόκολλα Πρώτων Βοηθειών πέρασαν από διεθνή αξιολόγηση από τον φορέα πιστοποίησης RTI. Ο Οδυσσέας Ιωάννου με τους στίχους του και ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου με τη μουσική και την ερμηνεία του έδωσαν τη δική τους διάσταση.
Και για εμάς η εκπαίδευση δεν τελειώνει όταν πέσει η αυλαία.
Η πραγματική μάθηση χρειάζεται επανάληψη. Γι’ αυτό δημιουργήσαμε την ψηφιακή μας πλατφόρμα, όπου κάθε παιδί που έχει παρακολουθήσει το «Φυσικά και μπορώ!» συνεχίζει την ιστορία μέσα από παιχνίδια και αποστολές, μαζί με τον γονέα. Παράλληλα, οι εκπαιδευτικοί έχουν πρόσβαση σε υλικό και δραστηριότητες για την τάξη, ακόμη και σε ειδική διασκευή του έργου ώστε, αν θέλουν, να το ανεβάσουν στο σχολείο τους.
Θέλαμε, δηλαδή, τα παιδιά να μη μάθουν απλώς Πρώτες Βοήθειες, αλλά να τις ζήσουν ως εμπειρία.
Και θα κάνω ένα μικρό spoiler (παρακαλώ όσους το διαβάσουν να μην το μαρτυρήσουν στα παιδιά). Στην πρώτη πίστα, πριν μάθουν οτιδήποτε άλλο, τα παιδιά πρέπει να ανακαλύψουν κάτι: την ψυχραιμία.
Και αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο.
Το γέλιο είναι απαραίτητο. Η μουσική είναι εργαλείο. Η τέχνη είναι δίαυλος επικοινωνίας.
Ως άνθρωπος της πρώτης γραμμής στην εκπαίδευση διασωστών, ποιο είναι το προσωπικό σας στοίχημα με αυτή την παράσταση;
Λευτέρης Γκύζης - Εδώ θα μου επιτρέψετε πρώτα μια μικρή αλλά σημαντική διευκρίνιση. Η εκπαίδευση διασωστών και η εκπαίδευση πολιτών είναι δύο τελείως διαφορετικά πράγματα.
Εμείς εκπαιδεύουμε πολίτες, ανθρώπους σαν εμένα και εσάς, ώστε να μπορούν να προσφέρουν Πρώτες Βοήθειες σε έναν συνάνθρωπό τους μέχρι να φτάσουν οι επαγγελματίες διασώστες.
Και αυτή ακριβώς τη διάκριση θέλουμε να περάσουμε και στα παιδιά. Ότι δεν χρειάζεται να γίνεις διασώστης για να βοηθήσεις. Αρκεί να βοηθήσεις με τον τρόπο που μπορείς.
Το προσωπικό μου στοίχημα με αυτή την παράσταση, όσο παράξενο κι αν ακουστεί, δεν είναι να μάθουμε στα παιδιά απλώς «πώς να βοηθούν». Είναι πανέξυπνα και πολλές από τις πρακτικές πληροφορίες τις αντιλαμβάνονται αμέσως. Το βλέπω ήδη και μέσα από τις δικές μου κόρες.
Το μεγάλο στοίχημα για μένα είναι να τους μεταφέρουμε την αξία των Πρώτων Βοηθειών.
Θέλω αυτά τα παιδιά, όταν μεγαλώσουν, να μην προσπεράσουν έναν άνθρωπο που χρειάζεται βοήθεια επειδή βιάζονται, επειδή έχουν αργήσει στη δουλειά ή επειδή σκέφτηκαν ότι «κάποιος άλλος θα βοηθήσει».
Και αν θέλουμε κάποτε να δημιουργήσουμε μια τέτοια κοινωνία, πιστεύω ότι πρέπει να ξεκινήσουμε από τα παιδιά — μιλώντας τους στη δική τους γλώσσα.
Ο τίτλος «Φυσικά και μπορώ!» κρύβει τεράστια ενδυνάμωση. Πιστεύετε ότι η νέα γενιά είναι πιο έτοιμη να αποβάλει τον φόβο και να γίνει μια γενιά καθημερινών «ηρώων»;
Λευτέρης Γκύζης & Αγγελική Φωστίνη: Κατηγορηματικά ναι! Ίσως, μάλιστα, περισσότερο απ’ όσο πολλές φορές πιστεύουμε εμείς οι μεγάλοι.
Ένα παιδί έχει από τη φύση του την ανάγκη να βοηθήσει, να σηκώσει αυτόν που έπεσε, να πλησιάσει αυτόν που πονάει. Ξεκινά με μια πολύ αυθόρμητη πεποίθηση ότι μπορεί.
Και κάπου στην πορεία, πολλές φορές χωρίς να το καταλαβαίνουμε, εμείς οι ενήλικες αρχίζουμε να χτίζουμε φόβους γύρω του. Κάθε «μη», κάθε υπερβολικό «πρόσεχε» μπορεί να γίνει ένα μικρό τούβλο μπροστά στη φυσική του ανάγκη να δοκιμάσει και να δράσει.
Γι’ αυτό το «Φυσικά και μπορώ!» είναι για εμάς κάτι περισσότερο από τον τίτλο μιας παράστασης. Συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία της δράσης. Θέλουμε τα παιδιά να εμπιστευτούν αυτό που ήδη έχουν μέσα τους. Ξέρουμε ότι μπορούν να προσπαθήσουν, να μάθουν και, όταν κάποιος χρειαστεί βοήθεια, να μη φοβηθούν να απλώσουν το χέρι τους, πάντα με τον τρόπο που μπορούν.
Και ίσως είναι ταυτόχρονα μια μικρή υπενθύμιση και για εμάς τους μεγάλους: να τους αφήσουμε περισσότερο χώρο και να τα εμπιστευτούμε.
Για τον ίδιο τον τίτλο υπάρχει και μια μικρή ιστορία. Το σενάριο είχε σχεδόν ολοκληρωθεί και τίτλο ακόμη δεν είχαμε. Ξέραμε όμως πολύ καλά τι δεν θέλαμε. Δεν θέλαμε έναν τίτλο που θα μιλούσε συγκαταβατικά στα παιδιά, για «μαγικούς διασώστες». Θέλαμε να τα σεβαστούμε. Να βρούμε κάτι που να αντιπροσωπεύει και την παράσταση και, κυρίως, αυτό που θέλουμε να μείνει στα ίδια όταν φύγουν από το θέατρο.
Και πώς προέκυψε τελικά; Κανείς μας δεν θυμάται…
Κάποια στιγμή, σε μία από τις συναντήσεις μας, απλώς ειπώθηκε. Δεν θυμόμαστε καν από ποιον. Ήταν τόσο φυσικό και τόσο κοντά σε αυτό που όλοι είχαμε στο μυαλό μας, που ήταν σαν να το είχαμε πει όλοι μαζί.
Ίσως, λοιπόν, αυτή να είναι η καλύτερη ιστορία για τον τίτλο. Ήρθε τόσο φυσικά όσο και το ίδιο του το μήνυμα που θέλουμε να μείνει τελικά σε κάθε παιδί: όταν έρθει η στιγμή που μπορεί να βοηθήσει, να ακούσει μέσα του αυτή τη φωνή «Φυσικά και μπορώ!».
Το «Φυσικά και μπορώ!» είναι για εμάς κάτι περισσότερο από τον τίτλο μιας παράστασης. Συμπυκνώνει ολόκληρη τη φιλοσοφία της δράσης
Επειδή η παράσταση είναι διαδραστική και το κοινό καθορίζει την εξέλιξη, τι είδους αντανακλαστικά αναμένετε να δείτε από την κερκίδα;
Λευτέρης Γκύζης & Αγγελική Φωστίνη: Ίσως το πιο όμορφο κομμάτι μιας πραγματικά διαδραστικής παράστασης είναι ότι δεν μπορείς αλλά και δεν θέλεις να προβλέψεις ακριβώς πώς θα αντιδράσει το κοινό.
Θέλουμε τα παιδιά να εκφραστούν ελεύθερα, να γελάσουν, να πάρουν θέση, να κάνουν λάθος, να αλλάξουν γνώμη και τελικά να επηρεάσουν πραγματικά αυτό που συμβαίνει μπροστά τους. Και μαζί τους, θέλουμε οι γονείς και οι εκπαιδευτικοί να μπουν κι εκείνοι στο παιχνίδι, ίσως ακόμη και να ξαναδούν κάποια πράγματα μέσα από τη ματιά των παιδιών.
Στις πιλοτικές παραστάσεις, μάλιστα, ήρθε μία από τις μεγαλύτερες εκπλήξεις και για εμάς. Υπήρχαν σημεία στα οποία ήμασταν τόσο σίγουροι για το τι θα απαντούσε το κοινό, που τα θεωρούσαμε σχεδόν «στανταράκια».
Μας διέψευσαν πανηγυρικά.
Και το πιο ενδιαφέρον; Πολλά από τα «λάθη» ήρθαν από τους μεγάλους! Εδώ, οι μεγάλοι δεν έχουν πάντα τη σωστή απάντηση και τα παιδιά δεν είναι εκεί απλώς για να την ακούσουν.
Γιατί, τελικά, αυτό που θέλουμε πραγματικά να συμβεί είναι να πάψει για λίγο η αίθουσα να χωρίζεται σε «σκηνή» και «κοινό» και να γίνουμε όλοι μέρος της ίδιας ιστορίας. Και από τις πρώτες κιόλας δοκιμές καταλάβαμε ότι αυτό δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια, τα παιδιά μπαίνουν στην ιστορία με όλο τους τον ενθουσιασμό.
Το βλέπεις από την πρώτη στιγμή που ανάβουν τα βραχιολάκια ψηφοφορίας στα χέρια τους. Ξαφνικά, φωτίζεται ολόκληρη η αίθουσα. Τα παιδιά κοιτάζουν τα χέρια τους, γελούν, φωνάζουν, σηκώνουν τα βραχιολάκια ψηλά… και για λίγα δευτερόλεπτα δεν έχει κανένα νόημα να προσπαθήσεις να κάνεις ερώτηση! Τα αφήνουμε να ζήσουν τον ενθουσιασμό και μαζί συνεχίζουμε.
Και ίσως αυτή η στιγμή να περιγράφει καλύτερα απ’ οτιδήποτε άλλο αυτό που θέλαμε να πετύχουμε: τα παιδιά να μη βλέπουν απλώς την παράσταση. Να νιώθουν ότι είναι μέσα σε αυτήν.
ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ ΕΔΩ.
